Próba mikrofonu.
Ogłoszenie dla wszystkich mieszkańców.
Dzisiaj do godziny 18.00
będą się odbywać ćwiczenia z bronią palną.
Wytworzy się pył i hałas.
Choć może to być niedogodność dla mieszkańców,
siły zbrojne muszą ćwiczyć na rzecz obronności państwa.
Należy o tym pamiętać.
Jeśli w trakcie ćwiczeń ktoś wkroczy na teren bez pozwolenia,
narazi się na niebezpieczeństwo.
Osoby znajdujące się w okolicy,
które usłyszały ten przekaz,
proszone są o ewakuację do bezpiecznego miejsca
tak szybko, jak to możliwe.
Najlepsza pogoda na ryby. Nie sądzicie?
Szklaneczka zimnego makgeolli byłaby jak znalazł.
TRWA BUDOWA
TEREN ZAMKNIĘTY
Grupa 1, Zespół 1, Zespół 2.
Czas zacząć polowanie na króliki.
Do królika 950 metrów.
Cholera. Marudzą po obu stronach. Rozpraszają mnie.
Psiakrew.
Jeong Jinman i jego żałosny portret rodzinny.
Tobie już podziękujemy.
Kłamliwy draniu.
Skup się.
Słuchaj, Jian.
Śmiech na sali.
Nikt nie umie trafić?
Nie.
Główny bohater
wykorzystuje martwe punkty, żeby uniknąć kul.
Akurat. Film się skończy, jeśli główny bohater zginie.
Jeong Jian.
Powiedz.
W tej właśnie chwili
myślisz, że widzisz wszystko doskonale?
Oczywiście, że tak.
Mam przed sobą. Czemu nie?
Słuchaj, Jian.
Nie jesteś ważką.
Ludzkie oko nie widzi wszystkiego. Nie daj się zwieść.
Zawsze są gdzieś martwe punkty.
Jeśli je dobrze wykorzystasz, jak gość w tym filmie,
przetrwasz nawet piekło.
Martwe punkty.
Jian.
Co robisz?
Co jest?
Dziecino.
Filmów się naoglądałaś.
Szkoda.
Jestem za daleko.
Prawda?
A teraz co robisz?
Cholera.
Nadlatuje z lewej strony.
Po skosie?
Dźwięk wystrzału nadszedł z wysoka i oddali.
Co?
Dokąd polazła?
- Ej, Bongo. - No co?
Podjedź kawałek.
Podjeżdżam.
Co jest?
Chcesz stamtąd skoczyć?
Raz.
Dwa.
Trzy.
Szlag by to.
A SHOP FOR KILLERS
ODCINEK 1 MURTHEHELP
Przestań.
- Puść! - Nie ciągnij go tak!
- Panie władzo. - Tak?
Co mi się stało?
To ja oberwałem. Ona mi przywaliła!
- Co? - Mówię wam, jestem ofiarą!
- Wstawaj! - Spokój!
Wstawaj i znowu mnie kopnij!
Za mocno się nakręciłeś. Uspokój się.
Przepraszam? Kiedy mogę sobie iść?
Czekamy na nagranie z kamer.
Potem możesz iść.
Ale...
- Naprawdę go pobiłaś? - Przywaliła mi!
- Spokój. Chcemy cię wysłuchać. - W czym problem?
Niech prawo ją ukarze. W czym problem?
- Daj spokój. - Mylę się?
Co to?
Mogę już iść?
Nie zrobiłam nic złego.
To on wszedł do damskiej toalety.
Nie mówię, że zrobiłaś coś złego.
Ale nie możesz tłuc ludzi.
Nie powinnaś była tego robić.
Uniknęlibyśmy tego, gdybyś go tylko przytrzymała.
Mówi, że pozwie cię o napaść.
Pierwszy chciał mnie uderzyć.
Jian, sama tego nie rozwiążesz.
Dzwoń po opiekuna. Musicie dojść do porozumienia.
Zadzwonisz do rodziców albo kogoś z rodziny?
JEONG JINMAN
- Wujku, to ja. - Pani Jeong Jian?
Kto mówi?
Park Jinwoo z komisariatu policji w Yecheong.
Miałem do pani zadzwonić.
Proszę?
W jakiej sprawie?
No więc...
Proszę się nie niepokoić.
Pan Jeong Jinman
nie żyje.
ROK PÓŹNIEJ
Po co instalować kraty na piątym piętrze?
Jaki wariat będzie się wspinał, żeby coś ukraść?
- Nawet nie mam kasy. - Gotowe. Już.
I do tego ta szafa.
Wiem, że za nią zapłaciłeś,
ale mogłeś wziąć pod uwagę mój gust.
Myślisz, że pasuje do pokoju 20-latki?
Jest retro.
Wy, dzieciaki, lubicie takie rzeczy.
Nie do wiary.
Poza tym przyjrzyj się.
Jest z żelaza.
Kuloodporna.
Była bardzo droga.
A jak zaczną strzelać?
Słyszysz mnie? Brzmi jak kuloodporna, nie?
Będziesz tu bezpieczna.
Kto miałby tu strzelać?
Zapomnij.
Nieważne.
Wujku.
Pamiętasz właściciela sklepu, który za mało mi wypłacił?
Kilka dni temu miał wypadek. Uszkodził ręce i nogi.
Pół roku poleży w szpitalu.
Nie wiem, co ten wypadek z nim zrobił,
ale zadzwonił i powiedział, że przeleje mi należne pieniądze.
Wszystkim pracującym na pół etatu.
Szaleństwo, nie?
Byłam wtedy taka wkurzona.
JEONG JIAN - UNIWERSYTET KYUNGSEO
Zrobiłam, czego mnie uczyłeś, i wykrzyczałam twoje imię do nieba.
- Chyba podziałało. - Pewnie.
Ja to zrobiłem.
Połamałem mu ręce i nogi.
Wujku.
Masz pełno blizn na twarzy,
więc wyglądasz jak przestępca.
Nie żartuj sobie z tego.
Czemu robisz zdjęcia?
Czemu przeginasz?
Kiedy żołnierz ginie na wojnie, wkładają mu nieśmiertelnik między zęby,
żeby zapamiętać jego numer.
Twój numer jest z tobą od narodzin aż do śmierci.
Oznacza to, że numer ci nadany
jest bardzo ważny.
O czym ty mówisz?
To samo z numerem legitymacji. Nie zapomnij go.
2-2-0-1-9-0-7-4.
Nagle mam zapamiętać numer?
2-2-0-1-9-0-7-4.
Ostatnie, co do mnie powiedział,
to numer mojej legitymacji.
Zastanawiałem się...
Jesteś bratanicą Jinmana, tak?
Jestem jego kolegą.
Chodziliśmy do tej samej szkoły.
Kilka razy cię widziałem, jak byłaś mniejsza.
Nie wiem, czy mnie pamiętasz.
Dzień dobry.
Cześć.
Ale wyrosłaś!
Podobno chodzisz do szkoły w Seulu. Przyjechałaś do wujka?
Co słychać u Jinmana?
Nie żyje.
Nie organizuj tu pogrzebu.
Lepszy jest dom pogrzebowy na tym skrzyżowaniu.
Mają duży budynek, ale słabą obsługę.
Zadzwonię do kogoś, kto tam pracuje.
Jak zamówisz salę... Czekaj.
To moja wizytówka.
Zadzwoń do mnie.
Nie martw się.
Dziękuję.
SZPITAL HANSARANG GYUNGAE
Zweryfikujmy tożsamość denata.
Czy to Jeong Jinman?
Zastanawiałam się...
Jak ktoś popełnia samobójstwo, zwykle podcina sobie żyły, prawda?
Był sam.
Jak mógł poderżnąć sobie gardło?
Tak, zbadaliśmy to
pod kątem zabójstwa ze względu na jego obrażenia,
ale na kamerach nie widziano nikogo
w pobliżu jego domu.
Jak wynika z sekcji zwłok,
patrząc na kąt zadanej rany,
sam mógł ją sobie zadać.
Doszliśmy do wniosku, że to było samobójstwo.
Mogę ci wysłać raport z sekcji zwłok.
Taka śmierć jest do niego podobna.
Słucham?
Pasuje mu taka śmierć.
Nie.
Nie potrzebuję raportu z sekcji.
Dobrze. To potwierdza tożsamość denata.
Rozpoczniemy procedurę przekazania ciała.
Podpisz i to będzie na tyle.
Procedura przekazania ciała
została zakończona.
Mamy dwa rodzaje ubrań żałobnych.
To jest powszechny zestaw, a to współczesny hanbok.
Może pani wybrać.
Wujek zawsze miał ten tatuaż?
Proszę pani! Tu nie wolno palić!
Przepraszam.
W każdym razie powtórzę.
Musi pani wybrać strój żałobny.
- Tu mamy spinkę... - Jestem głównym żałobnikiem.
Co z opaską?
Zwykle opaskę noszą mężczyźni.
Ma pani bliskich krewnych?
Nie ma nikogo.
Najważniejszy jest portret zmarłego.
Ma pani jego zdjęcie?
Jeong Jian?
To ty.
Pamiętasz mnie?
Bae Jeongmin.
Wszystko dobrze?
Pamiętam cię. Bae Jeongmin.
Możemy wyciąć portret twojego wujka
i tak wkleić.
No tak.
Studiuję inżynierię komputerową.
To proste.
Widzę.
Tak pomagałem twojemu wujkowi.
Odbyłem służbę wojskową, wróciłem do domu
i zobaczyłem, że twój wujek szuka kogoś do pomocy.
Chciał odnowić stronę, gdzie sprzedaje węże rolnicze.
Pracowałem nad nią kilka dni.
W tym czasie
twój wujek zmarł.
Dlatego
jako ostatni się z nim kontaktowałem.
I to do mnie najpierw zadzwoniła policja.
Nie wiem, co powiedzieć.
Nie wiem, jak cię pocieszyć.
Wujka znaleziono w łazience?
Posprzątałaś tam?
Jeszcze nie.
Jian.
Jeśli nie dasz rady,
mogę ci pomóc posprzątać.
Kolegowałem się z twoim wujkiem.
Myślę, że mogę to zrobić.
Byłabym
bardzo wdzięczna.
Pewnie. Posprzątam łazienkę.
Nie martw się. Zajmij się pogrzebem.
Pójdę, jak skończę.
Dzięki, Jeongmin.
Jian.
Przyprowadziłem przyjaciół Jinmana.
Pamiętaj o tym wszystkim. Będziesz musiała to spłacić.
Siłownia na skrzyżowaniu.
Właścicielem jest prezes stowarzyszenia absolwentów w Yecheong.
A ta od stowarzyszenia absolwentów gimnazjum.
Ta jest od Lee Yonghana.
TOWARZYSZ LEE YONGHAN
Nie do końca wiem, kto to.
Ma pani gościa!
- Proszę podejść. - Dobra.
Zajmę się tu wszystkim.
Idź przywitać gości.
TOWARZYSZ LEE YONGHAN
Wszystko dobrze?
Tak, ale...
Jeong.
A więc to tak.
Zobaczymy się w piekle.
Podać coś?
Mamy naleśniki. Zjecie?
Kolegowaliście się z Jinmanem?
W porządku.
O rety.
Co za banda ciołków.
Powinni odpowiadać, jak ktoś do nich mówi.
Ci bliźniacy nie są z sąsiedztwa?
Proszę cię. Znam tu wszystkich.
Nie są stąd.
Jinman!
A temu co? Jinman wisiał mu kasę czy co?
A może się spotykali?
Wyje tak od dwóch dni.
O tym właśnie mówię.
A tak w ogóle
to czemu Jinman się zabił?
Wiecie, sprzedawał węże w internecie.
Chyba kiepsko mu szło.
Miał sporo długów.
Pieniądze zawsze stanowią problem.
Skoro tak, to czemu mu nie pomogłeś?
Masz siedem szklarni!
Czemu miałem mu pomóc?
Nigdy go nie lubiłem.
Bo Jinman spuścił ci manto,
jak cię przyłapał na okradaniu dzieci.
- Nie okradłem! - Okradłeś.
Wybił ci trzy zęby. Widziałem!
Jinman był bardzo popularny.
Ej! A słyszeliście?
Zanim wrócił do domu,
był przywódcą gangu Os Mokpo.
Co ty pierdzielisz?
Jinman nie był gangsterem.
To prawda! Gang Os!
Nic nie wiesz!
To sekret, który zna niewielu.
Krąży plotka,
że Jinman był szpiegiem służb wywiadowczych.
Co za brednie.
Pleciesz bzdury jak byle który.
Miał beznadziejne oceny w szkole!
Prawie same pały!
Pała, pała, pała!
Jak miał dołączyć do wywiadu z takimi ocenami?
Specjalny system zatrudnienia!
- Gang Os! - Mam rację!
Dranie!
Wystraszyłeś mnie. Co jest?
- Co? - Co jest?
Wy gnojki małe!
Nie powinniście tak mówić!
Nie pamiętacie, kim dla nas był Jinman?
Pamiętacie, jak nasi ojcowie przegrali wszystkie pieniądze
w kasynie w naszej okolicy?
Po co teraz o tym wspominasz?
Twój tata stracił dziesiątki milionów wonów.
A mój akt własności domu.
Wrócił do domu i podpalił brykiet.
Prawie z bratem zginęliśmy!
Wtedy
nawdychałem się dymu i prawie umarłem!
Wtedy!
Jinman?
To na pewno był on.
To Jinman zostawił pieniądze?
To Jinman uratował was wszystkich.
Jinman, ty draniu.
Mieszkałam z nim dziesięć lat.
Ale nic o nim nie wiem.
Pojedziemy, jak skończysz palić.
Jian.
Pójdę z tobą na cmentarz.
Ani razu nie płakała na pogrzebie.
Może nie była do niego przywiązana.
Może nie byli blisko.
Przestań. Słyszy cię.
Są niemożliwi.
Ludzie różnie przechodzą żałobę.
Świetna robota, Jian.
Posprzątałem łazienkę.
Dobrze.
Dzięki, Jeongmin.
Drobiazg. Cieszę się, że pomogłem.
Jako dzieci byliśmy blisko.
Ulżyło mi,
że tak dobrze sobie radzisz.
Wygląda,
jakbym dawała sobie radę?
No więc...
A nie dajesz?
Czuję wstręt do wujka.
Przez to, jak umarł.
Wybacz. Mogłam tego nie mówić.
Wielkie dzięki.
Jak się pozbieram,
zadzwonię i wyskoczymy coś zjeść.
Jasne.
Tylko zadzwoń, Jian.
Pa.
Już jadłem.
Zrób sobie coś do jedzenia.
Co było takie trudne?
Udawałeś, że jesteś taki silny.
Co mam teraz sama zrobić?
Jian, zapomniałem ci dać
ten...
Mam wrócić później?
Jeongmin.
Tak?
Nie mam się za dobrze.
Zostaniesz ze mną na chwilę?
Jeszcze raz dzięki, Jeongmin.
Nie ma sprawy.
W domu i tak nie mam co robić.
Mogę zostać dłużej.
Dobrze.
No tak.
Znalazłeś w łazience?
Tak, chyba jest twojego wujka.
Nie jest.
Kupiliśmy najnowszy model, kiedy poszłam na studia.
To w ogóle dzwoni?
Może wujek używał go do pracy?
W sensie telefon na kartę?
WPŁACIŁEM 70 MILIONÓW WONÓW! KIEDY OTRZYMAM PRZESYŁKĘ?
Siedemdziesiąt milionów?
Ile węży kupili, żeby tyle wpłacić?
SALDO: 18 753 000 000 WONÓW
Jeongmin.
Ile to jest?
Osiemnaście...
18,7 miliarda wonów?
Można tyle zarobić ze sprzedaży węży?
Nie.
Ta strona, którą odnowiłeś dla wujka.
Pokażesz mi ją?
Węże warte 70 milionów wonów?
Nieco ponad 11 kilometrów.
Sama powiedziałaś,
że to dziwne zamawiać aż tyle węży.
No tak.
Ale
jeśli strony użyto jako przykrywki dla innej strony...
NIE MOŻNA ZNALEŹĆ STRONY
Ten...
ZALOGOWANO AUTOMATYCZNIE
- To darknet. - Co?
Nielegalna strona.
Strona z artykułami rolniczymi to pewnie przykrywka.
Stanowi przejście do tej strony.
To co to jest za strona?
Są tu ceny broni.
Wygląda jak strona, na której sprzedaje się broń.
Broń?
Sprzedawał takie rzeczy?
Mój wujek?
Tak.
ZAPŁACIŁEM. KIEDY WYŚLESZ?
PRZEPRASZAM. SKLEP BĘDZIE NIECZYNNY...
ZWRÓCĘ PIENIĄDZE, JEŚLI PODASZ NUMER KONTA
TO... JEONG JINMAN NIE ŻYJE?
TEŻ DZISIAJ UMRZESZ, JIAN
Co za pomyleniec!
Jian, nie przejmuj się tym.
To jakiś wariat.
Ale na wszelki wypadek
może powiadomimy policję?
Jinman, to ja, Minhye.
Wujka nie ma dzisiaj w domu.
Proszę wrócić innym razem.
„Wujka”? Musisz być jego bratanicą.
Tyle o tobie słyszałam.
Jestem So Minhye. Korepetytorka języka chińskiego.
Jinman gdzieś poszedł?
Dzisiaj mamy zajęcia.
Nie mogłam się do niego dodzwonić.
Jak wiesz,
nie zmienia planów bez uprzedzenia.
Wujek uczył się chińskiego?
NIE DAJ SIĘ ZABIĆ KOMUŚ INNEMU
PRZYJDĘ I SAM CIĘ ZABIJĘ, JIAN.
Drzwi były otwarte, więc weszłam.
Nie masz nic przeciw,
żebym poczekała w środku?
A SHOP FOR KILLERS
JIAN - LAT 7
Gdybym wiedziała, że przyjdziesz, coś bym przygotowała.
Ale co? Zjemy, co podasz.
Usiądź z nami.
Tak, chodź usiąść.
Dobre?
Smakuje?
Musi być dobre.
Wszystko wmłóciłeś.
Napchać to ty się umiesz.
- Przestań. - Dobre.
Wiesz, że jedzenie jest smaczne. Czemu tak rzadko wpadasz?
Zaraz. Ile to już minęło?
Mamo.
- Pięć czy sześć lat? - Siedem lat i osiem miesięcy.
Prawie osiem lat.
Boże kochany, braciszku.
Przez osiem lat nie zadzwoniłeś i nie wpadłeś?
Ani razu się nie odezwałeś,
więc myślałem, że umarłeś gdzieś na morzu.
- Wiesz? - Wielkie nieba.
Przestań!
Kochanie, starczy.
Jinman, chcesz jeszcze mięsa?
Tak.
Co zrobiłeś sobie na buzi?
- Biłeś się z kimś? - Nie, to tylko zadrapanie.
Musisz bardziej uważać.
Synku.
- Musisz się ożenić. - Akurat!
Spójrz na tego obiboka, mamo!
Kobiety wzięłyby nogi za pas!
- Cholera. - Przestań, kochanie.
- Jeong Jian. - Zuch dziewczynka.
Wiesz, jak mam na imię?
Nie.
Jeong Jinman.
Jestem Jeong Jinman.
Zapamiętaj.
Moje dziecko.
Napisy: Joanna Kazimierczak