Coś ty zrobiła?
Gotowe.
Nie było tak źle, prawda?
Widzisz?
Nie ma się czego bać.
Prawda, Nancy?
Usiądź, proszę.
Nie!
Nancy, zostań ze mną. Cokolwiek robicie, pospieszcie się!
Macie się spieszyć!
- Nie pitol! - Szukamy, ale nic tu nie ma.
- Co to w ogóle jest? - Czego szukamy?
Madonna, Blondie, Bowie, Beatlesi? Potrzebujemy muzyki!
To jest muzyka!
Do jasnej…
Nancy.
Co robisz?
Jeszcze nie czas odchodzić.
Teraz już wiesz, skąd się wziąłem.
No dalej!
Bardzo chciałbym ci jeszcze pokazać,
do czego zmierzam.
Usiądź, Nancy.
Chcę, żebyś opowiedziała o tym
Jedenastce.
Opowiedz jej
o wszystkim, co zobaczysz.
Nie!
- Opowiedz jej… - Nie!
…o wszystkim.
Nie!
Już dobrze.
Już dobrze, jestem tutaj.
Jestem przy tobie.
SERIAL NETFLIX
ROZDZIAŁ ÓSMY TATA
Co tam się dzieje?
Włączcie zasilanie!
Powiedz mu, że pojmaliście więźniów
i pracujesz nad zasilaniem.
Powiedz mu!
Dokąd prowadzą tamte drzwi?
- Na drugi blok więzienny… - Żadnego więzienia!
Mów, jak stąd bezpiecznie wyjść.
Czyli wiadomość dotarła?
Nie, zawsze chciałam odwiedzić Związek Radziecki.
Z Murrayem.
Polubiliście się?
Jesteśmy jak Starsky i Hutch.
Myślałem, że nie żyjesz.
Że cię straciłem.
Ja naprawdę cię straciłam.
Na osiem miesięcy.
Wyprawiliśmy ci pogrzeb.
Ktoś przyszedł?
Żartujesz sobie?
Jesteś bohaterem Hawkins.
To prawda.
Zawsze miałem się za kogoś, kogo łatwiej lubić po śmierci.
A co z Nastką?
Daje radę.
Tęskni za swoim tatą.
Jak my wszyscy.
Nie chcę przeszkadzać, ale najwyraźniej to się też wspina.
Opuśćcie broń.
Opuśćcie broń!
Nie strzelać!
Przestańcie!
Co to ma być?
Tylko nie mówcie, że mają tu drugiego.
Nie możecie tam wejść. To niebezpieczne!
To niebezpieczne!
O Boże.
Co oni tu robią?
Coś znalazłem.
- Myślisz, że tędy wyjdziemy? - Szanse oceniam na sto do jednego.
I raz, dwa, trzy.
Raz, dwa, trzy.
Jeszcze raz.
Raz, dwa, trzy.
Puls spada, 150. Ciśnienie 160.
Jak się czujesz?
Słyszysz nas?
Jedenastko, słyszysz nas?
Zostaw ją.
Cześć, Jane…
W mordę, stary.
Obczaj to.
Nie wiedziałem, że są nawet w Nevadzie.
Domino’s, strzeżcie się.
Rozwalimy wasze domino.
- Ile jest do Niny z Vegas? - Z Vegas?
Jeśli współrzędne Suzie są poprawne, jakieś 150 km, a co?
Jak już uratujemy Nastkę, musimy się tam zatrzymać.
Nastka zrobi z nas bogaczy i nie będziemy musieli pracować.
Do końca życia będziemy grać w D&D i gry na konsoli.
Tak. Totalnie.
- Uda nam się. Nic jej nie będzie. - Wiem.
A jeśli po tym wszystkim…
nie będę jej już potrzebny?
Nie ma szans. Zawsze będziesz jej potrzebny.
Ciągle to sobie powtarzam…
ale w to nie wierzę.
W końcu…
ona urodziła się wyjątkowa.
Może zrozumiałem to jako jeden z pierwszych.
Ale kiedy znalazłem ją w lesie, potrzebowała byle kogo.
To nie los ani przeznaczenie, tylko ślepy traf.
Kiedyś zrozumie, że jestem zwykłym nerdem,
który miał fart i spotkał Supermana.
Lois Lane jest przynajmniej najlepszą wyjadaczką w Daily Planet, ale…
- Wybacz. - Nie.
To głupie, biorąc pod uwagę wszystko, co się dzieje.
Nie wiem, po prostu…
Boisz się ją stracić.
Mogę ci coś pokazać?
Niesamowite!
Sam namalowałeś?
Tak. To znaczy…
Nastka mnie o to poprosiła.
Wręcz go zamówiła.
Powiedziała, co mam narysować.
Chodzi mi o to…
Widzisz, co tu robisz?
Prowadzisz całą drużynę, inspirujesz nas. To właśnie robisz.
Widzisz swój herb? To serce.
Wiem, że to mało subtelne, ale właśnie to spaja naszą paczkę. Serce.
Bez serca rozpadlibyśmy się.
Nawet Nastka. Zwłaszcza ona.
Przez te ostatnie miesiące bez ciebie była taka zagubiona.
Ona tak bardzo różni się od innych…
A kiedy jesteś inny,
czasami…
czujesz się jak pomyłka.
Ale dzięki tobie ona wcale nie czuje się pomyłką.
Bycie inną czyni ją lepszą osobą. To daje jej odwagę do walki.
Jeśli była dla ciebie wredna albo zdawało się, że cię odtrąca,
to dlatego, że tak jak ty bała się, że cię straci.
A jeśli miałaby cię stracić,
chciałaby to załatwić szybko,
jakby zrywała plaster.
Nastka cię potrzebuje, Mike.
Zawsze tak będzie.
Tak?
Tak.
Po ataku
zapadłaś w śpiączkę.
Tak jak Jedynka osiągnęłaś swój punkt krytyczny.
Niemal cię to zniszczyło.
Na tym kończą się wasze podobieństwa.
To, co pokazałaś tamtego dnia,
przerosło moje wyobrażenia.
Marzyłem o takim potencjale.
Ale gdy się przebudziłaś,
coś zniknęło.
Twoje wspomnienia
i to, co odkryłaś w sobie tamtego dnia.
Wtedy, tak jak i dziś, wiedziałem,
że nie straciłaś swoich mocy.
Potrzebowały tylko iskry.
Ale tamtego dnia
przebudziłaś coś innego.
Przejście do innego świata.
Sądziłem, że Henry gdzieś tam jest
i ukrywa się w ciemności.
Jednak nie miałem pewności, to było tylko przeczucie.
Aż do teraz.
Jak na razie zabił trzy ofiary, a gdy zobaczyłem ich oczy,
wiedziałem, że to on.
Tak przekazał nam wiadomość, że wrócił.
Wtedy poszedłem do ciebie.
Moi przyjaciele.
Nie ryzykowaliśmy kontaktu,
ale z tego, co wiemy, wszyscy są bezpieczni.
Nie będę cię okłamywał, Jedenastko.
Są w ogromnym niebezpieczeństwie.
Z każdą kolejną ofiarą
Henry…
odłupuje fragment bariery dzielącej nasze światy.
Odłupuje?
Wyobraź sobie,
że bariera między naszymi światami to…
betonowa tama.
Henry tworzy w tej zaporze pęknięcia.
Przez takie pęknięcia
wzrasta ciśnienie.
Jeśli się ich nie naprawi,
ciśnienie będzie rosło
i rosło.
Aż w końcu przekroczy punkt krytyczny.
I tama pęknie.
A kiedy do tego dojdzie…
Hawkins upadnie.
Świetnie ci poszło.
Przedstawiłeś temat łagodnie, tak jak ustaliliśmy.
Wcale się nie przestraszyła.
Pokazał mi…
rzeczy, które jeszcze się nie wydarzyły.
Najokropniejsze rzeczy.
Widziałam ciemną chmurę
rozchodzącą się nad Hawkins.
Centrum miasta w ogniu.
Martwych żołnierzy.
I tego…
ogromnego stwora
z szeroko rozwartym pyskiem.
Nie był sam.
Wszędzie roiło się od potworów.
I wojska.
Wszyscy nadciągali do Hawkins.
Na nasze ulice
i do naszych domów.
A potem…
pokazał mi moją mamę.
I Holly.
Mike’a.
Wszyscy…
Wszyscy byli…
Dobrze, ale…
On cię tylko próbuje przestraszyć.
Przecież to nie jest prawdziwe.
Jeszcze nie.
Ale było coś jeszcze.
Pokazał mi przejścia.
Cztery przejścia.
Rozprzestrzeniające się po Hawkins.
Te przejścia…
wyglądały jak to z przyczepy Eddie’ego.
Ale ciągle rosły.
To nie było to Hawkins z drugiej strony.
Tylko nasze Hawkins.
Nasz dom.
Cztery uderzenia.
Zegar Vecny.
Zawsze bije cztery razy.
Dokładnie cztery.
Też je słyszałam.
Od dawna zdradzał nam swój plan.
Cztery ofiary.
Cztery przejścia.
Koniec świata.
Jeśli to prawda…
zostało mu jedno morderstwo.
Jezu Chryste.
Spróbuj jeszcze raz.
- I co? - Nic.
Linia jest ciągle zajęta.
Może wybrałaś zły numer.
- Wybrałam dobry. - No nie wiem.
Ona wie, jak używać telefonu.
Mówię tylko, że mogła się pomylić.
Bez zmian.
Jak to możliwe?
Joyce jest telemarketerką, ciągle zajmuje linię. Mike na to narzekał.
Dobrze, ale ich linia jest zajęta od trzech dni.
To nie przez Joyce.
Niemożliwe. Coś tu nie gra.
Max ma rację.
To nie może być przypadek. To niemożliwe.
To, co dzieje się w Lenorze, jest z tym wszystkim powiązane.
Jestem pewna.
Vecna ich nie skrzywdzi.
Nie, jeśli będzie martwy.
Musimy wrócić na drugą stronę.
- O nie. - Odpada.
- Przemyślmy to. - O czym tu myśleć?
- Ledwo wyszliśmy. - Nie byliśmy przygotowani.
Tym razem weźmiemy ze sobą broń i coś do obrony.
Znajdziemy jego kryjówkę i zabijemy go.
Albo on nas.
Przeżyłaś tylko dlatego, że tego chciał.
- On się nas nie boi. - Nie bez powodu.
Myliliśmy się co do Vecny. Henry’ego. Jedynki.
Jak go teraz nazywamy?
- Jedynka. - Vecna.
- Henry. - Dobra.
Wiemy coś nowego o Vecnie/Henrym/Jedynce.
Jest jak Jedenastka, ale w złej, męskiej, morderczej wersji z koszmarną cerą.
Chodzi mi o to, że jest bardzo potężny.
Może nas wywrócić na lewą stronę. To nierówna walka.
To nie walczmy uczciwie.
Racja, jest jak Jedenastka. Ale to daje nam przewagę.
Znamy mocne strony Jedenastki. I jej słabości.
Słabości?
Gdy Nastka podróżuje astralnie, wpada w taki jakby trans.
Vecna pewnie też.
To wyjaśnia, co robił na strychu.
Właśnie. Gdy zaatakuje kolejną ofiarę, założę się, że zrobi to ze strychu.
Będzie tam bezbronny.
Czyżby? A co z armią nietoperzy?
Racja, trzeba będzie je jakoś ominąć.
Odwrócimy ich uwagę.
- Jak to niby zrobimy? - Nie mam pojęcia.
Ale kiedy odpadną gacki,
Vecna będzie bez szans.
Zabijemy go jak Draculę śpiącego w trumnie.
W teorii to brzmi nieźle, ale Vecna nie zabija według wzoru.
Ja żadnego nie rozgryzłam.
Nie wiemy, kiedy znowu zaatakuje.
- Nie wiemy nawet kogo. - Wiemy.
Wciąż go czuję.
Wciąż jestem naznaczona.
Przeklęta.
Wyłączę Kate Bush i ściągnę go na siebie.
Max.
Nie możesz.
On cię zabije.
Już raz przeżyłam.
Przeżyję i drugi.
Muszę go zająć na tyle długo, żebyście dostali się na strych.
Potem odrąbiecie mu łeb.
Przebijecie mu serce. Wysadzicie go jakąś bombą Dustina.
Nie obchodzi mnie, jak załatwicie tego gnoja.
Po prostu…
cokolwiek to będzie…
cokolwiek zrobicie…
nie spudłujcie.
Sukinsyn.
Sayonara!
Boże!
Sukinsyn!
- Nic ci nie jest? - Nic.
- Wszyscy cali? - Czuję się świetnie!
Ucieczka z rana jak śmietana, dobrze mówię?
Musimy wyjechać z lasu.
Moi ludzie nie lubią ucieczek. Będą nas ścigać.
I tak nie zamierzamy tu zostać.
- Gdzie jest wasz samolot? - Samolot? Rozbił się.
- Co? - To jego wina.
Ostrzegam, Jim.
Ten gość jest bardziej śliski niż węgorz kąpany w oliwce dla bobasów.
Nie wierz w ani jedno jego słowo.
Mój język.
Nie czuję języka.
Musimy się stąd wydostać i wrócić do Ameryki.
Zaprowadzisz nas do innego samolotu?
Teraz?
Nagle prosisz Jurija o pomoc?
Po tym, jak go przeciągnąłeś przez ściek?
Już dawno powiedziałbym wam, że idziemy w złą stronę!
Ty neandertalczyku!
Uważaj, co mówisz, albo wezmę tę szmatę,
wyszoruję nią podeszwę mojego buciora
i wepchnę ci ją do gardła.
No to śmiało!
Ale wtedy nigdy nie opuścisz mojego kraju żywy.
Więc możesz nas wydostać!
Za szklankę wody, gorącą kąpiel
i trzynastocentymetrowy stosik amerykańskich dolarów
Jurij poleci z wami nawet na Księżyc.
Jeszcze jedno takie żądanie, ty dwulicowy mudaku,
a przyozdobię podsufitkę twoim mózgiem.
Skąd tyle złości, towarzyszu?
Widzę, że mieliście kilka ciężkich dni,
ale już jesteście wolni.
Wszystko się układa. Czeka nas szczęśliwe zakończenie.
Prawda?
W twoim przypadku to zależy od twojej odpowiedzi, towarzyszu.
Zabierzesz nas do Ameryki?
Tak?
Czy nie?
Obczajcie. Sklep „Strefa wojenna”.
Raz tam byłem.
Jest ogromny.
Mają wszystko, czego trzeba do…
- No, do zabijania. - Ten pseudo-Rambo ma tam dość broni?
Czy to granat? Jakim cudem to jest legalne?
Na szczęście dla nas jakoś jest.
Ten sklep jest wystarczająco oddalony od miasta.
Jeśli pojedziemy bocznymi drogami,
powinniśmy uniknąć glin i wściekłych wsiurów.
Jak chcemy unikać wściekłych wsiurów, polecam omijać sklep „Strefa wojenna”.
Normalnie bym się zgodziła, ale potrzebna nam broń.
- Warto zaryzykować. - Dobrze mówi.
Mamy na to czas? Na rowerach to zajmie cały dzień.
- Kto mówił o rowerach? - A masz jakiś samochód?
To nie do końca samochód, Steve.
I nie do końca jest mój, ale…
nada się.
Ruda, masz jakąś kominiarkę, bandanę albo coś w tym stylu?
Prawie się udusiłem.
Chodźcie, szybko!
Gdzie się tego nauczyłeś?
Gdy inni ojcowie uczyli dzieciaki łowienia ryb i gry w piłkę,
mój stary uczył mnie, jak odpalać na krótko.
Przysiągłem sobie, że nie skończę jak on,
a teraz jestem poszukiwany za morderstwo,
a wkrótce za kradzież bryki.
Jednak jestem nieodrodnym Munsonem.
Eddie, chyba nie chciałabym, żebyś prowadził.
Ja go tylko odpalam, Harrington zajmie się resztą.
Prawda, twardzielu?
Co, do diabła?
Hej! Otwierać drzwi!
Zamknęli drzwi!
W mordę, szybko.
To tylko samochód. Złapcie się czegoś!
O Boże! Ruszamy!
- Jedź, Steve! Jedź! - Ruszaj!
Szybciej!
Szlag, ale się wkurzyli.
Nie każdego dnia tracisz jednocześnie dom i samochód.
Trzymajcie się!
W mordę jeża!
To oni!
Zatrzymać ich! Kurka wodna!
No to jedziemy.
Widziałam moich przyjaciół. Mieli być bezpieczni.
- Nie są. - Spokojnie.
Dajcie nam chwilę.
Proszę.
Zacznijmy od najważniejszego.
Nie pozwolimy, by cokolwiek im się stało.
Osobiście tego dopilnuję.
Widziałaś, gdzie byli?
W domu Max.
Chcą go zabić.
Zabić Henry’ego.
No dobrze.
Jak Max ma na nazwisko?
Max Mayfield.
W porządku. Zrobimy tak.
Mam swoich ludzi w Hawkins, wyślę kilku do Maxa Mayfielda.
- Powstrzymają go… - Ją.
Ją i resztę twoich przyjaciół
przed ruszeniem na tę niemądrą, ale szlachetną misję.
Nie wysyłaj swoich ludzi.
Wyślij mnie.
Twoi przyjaciele nie są gotowi na tę walkę.
Ty też nie.
Musisz zrozumieć,
że Jedynka nie tylko zabija.
On pożera.
Zabiera swoim ofiarom wszystko.
Wszystko, czym są i kiedykolwiek będą.
Ich wspomnienia, ich umiejętności.
Nie mamy pojęcia, gdzie był przez te wszystkie lata.
A jeśli przetrwał tak długo,
należy założyć, że stał się silniejszy.
Lekceważenie go i działanie pochopnie
byłoby bardzo niebezpieczne.
Nie chcę cię denerwować, Jedenastko.
To, co osiągnęłaś, to prawdziwy cud.
Przybyłaś do mnie połamana
i nauczyłaś się chodzić na nowo.
Ale jeśli chcesz powstrzymać Jedynkę,
chodzenie to za mało.
Bieganie to za mało.
Musisz latać.
A ty nie jesteś gotowa.
Moi przyjaciele mnie potrzebują.
- Pokonałam go raz i zrobię to znowu. - Przykro mi, ale nie dasz rady.
To niemożliwe.
Nie ma rzeczy niemożliwych.
Stinson ma wtyki w bazie lotniczej. To dwie godziny stąd.
Możemy dotrzeć do Hawkins przed zmrokiem.
To byłby ogromny błąd.
Większym błędem byłoby czekanie.
A jeśli Jedynka zacznie działać, zanim zadamy pierwszy cios?
- Wtedy to wszystko straci sens. - Musimy podjąć ryzyko.
Co się stało, gdy ją przycisnęliśmy?
Podniosła w powietrze zbiornik o wadze 4,5 tony.
Nie wiesz, do czego jest zdolny!
Może masz rację. A może go przeceniasz.
To i tak nie ma znaczenia, bo decyzja nie należy do nas.
To nie miało być więzienie.
Mieliśmy jej pokazać, co mamy do zaoferowania,
a potem pozwolić, by sama zdecydowała, czy chce zostać.
Prawda, doktorze?
Może ci się to nie podobać,
ale ona właśnie w tej chwili
dokonuje wyboru.
Na pewno chcesz to zrobić?
Dobrze. Spakuj się i pożegnaj.
Jak ci się jedzie?
Nawet nieźle.
Biorąc pod uwagę, że prowadzę…
dom.
Wiesz…
To zabrzmi głupio, ale tak naprawdę
zawsze marzyłem o wielkiej rodzinie.
Mówię o całej gromadce Harringtonów. O piątce, szóstce dzieciaków.
- Szóstce? - Taki sześciopaczek.
Trzy dziewczynki i trzech chłopców.
I każdego lata
chciałbym, żeby cała familia
pakowała się do takiej kobyły
i zwiedzała kraj.
Góry Skaliste, Wielki Kanion,
może Yellowstone.
Kończymy w jakimś
nadmorskim miasteczku w Kalifornii.
Tydzień wylegujemy się na plaży.
Uczymy się surfować.
Brzmi miło.
Serio?
Tak.
Nie licząc szóstki dzieciaków.
Bo to brzmi jak koszmar.
Gdybym tylko miał doświadczenie.
Słuszna uwaga.
Przyznaję.
Pomyślałem sobie,
że dwie z trzech ofiar Vecny chodziły do pani Kelley, tak?
- Tak. - Właśnie.
Są duże szanse, że Vecna rzucił klątwę na jej innego ucznia.
Wróćmy do jej biura, przejrzyjmy wszystkie teczki.
Wzmianki o bólu, krwawieniach, koszmarach.
- Wytypujemy jego następną ofiarę. - Lucas.
- Obstawimy jej dom… - Dosyć!
Nie mamy czasu, jasne?
A nawet gdybyśmy mieli,
gdyby twój plan się powiódł,
narazilibyśmy obcą osobę.
Która nie wie, z czym walczy.
Ja wiem.
Używa moich wspomnień przeciwko mnie.
Ale…
tylko tych najgorszych.
- Z Chrissy i Fredem też tak było, tak? - Racja.
Jakby widział w nas tylko mrok.
Więc pobiegnę w przeciwnym kierunku.
W stronę światła.
Może tam mnie nie znajdzie.
Jak dokładnie zamierzasz to zrobić?
Nie jestem pewna.
Ale to mój umysł.
Nie jego, prawda?
Powinnam móc kontrolować, gdzie jestem.
Muszę tylko…
odepchnąć go,
znaleźć szczęśliwe wspomnienie i się w nim ukryć.
Schować się w świetle.
Wybrałaś już to wspomnienie?
Tak.
Z czasów, kiedy byłam…
najszczęśliwsza.
Czy ja też w nim byłem?
Bezczelny jesteś.
Ale tak.
Możliwe, że byłeś.
Dobrze, ale jak zaczniesz się unosić,
wzywam Kate Bush.
- Zgoda? - Dobra.
- Umowa stoi. - Umowa stoi.
Chodźcie tędy.
Jak tylko wyczuję, że coś kombinujesz, przemytniku,
zabiję cię bez wahania.
Właściwie to czekam, aż dasz mi powód. Jasne?
Papuga jesteś czy co? Ciągle powtarzasz to samo.
Siedziałeś w celi z tym przygłupem
i nie skorzystałeś z okazji, żeby go udusić.
Piękna, co?
Powiedz, że to kolejny słaby żart.
Mówiłeś, że masz samolot!
- Samolot! - Nie.
Mówiłem, że polecimy do Ameryki.
A Katinka tam poleci, kobitko.
Nazwałem ją Katinka po mojej pierwszej kochance.
Katinka też miała takie piękne, okrągłe pośladki.
Właśnie takie.
Tym nie polecimy do Ameryki.
Czemu nie?
O ile nie będzie mocno wiało
i wasze wojsko nas nie zestrzeli,
dotrzemy do wybrzeża.
A tam, w czasie tankowania,
pomorsujemy na golasa i zmyjemy z siebie brud.
A potem polecimy dalej. Wszystko skończy się szczęśliwie.
Jak daleko latała dotąd Katinka?
Dla mnie wciąż jest dziewicą.
Nie mówię o prawdziwej Katince. Boże, nie.
Tamta Katinka nie jest.
Ale ta Katinka jest praktycznie nietknięta.
Jednak gdy da się jej szansę, wzleci na wysokość zadania.
Trzeba ją tylko trochę dostroić.
- Ostrzegałem cię, Jim. - No dobrze.
Zastrzelić go teraz czy później?
A co z Owensem?
Musi mieć tu jakieś kontakty albo szpiegów.
Może nam pomogą.
To tak się da?
Możemy zadzwonić do Stanów?
Witam panią.
Chcę zadzwonić do Stanów Zjednoczonych. Do chorego krewnego.
No tak, numer…
Jaki numer?
775…
305…
3450.
Co ty wyprawiasz?
A myślisz, że jak to działa?
Zadzwonią za nas, a potem do nas oddzwonią.
Ile to zajmie?
Pięć minut. Pięć godzin.
Pięć dni. Któż to wie?
A kiedy już oddzwonią,
trzeba założyć, że będzie nas podsłuchiwało KGB.
Dlatego sugeruję mówić szyfrem.
Jak powiemy coś nie tak,
zlecą się tutaj jak muchy do gówna.
Witamy w Związku Radzieckim.
STREFA WOJNY
Wściekłych wsiurów nie unikniemy.
Załatwmy to szybko.
- O tak. - Zdecydowanie.
- Ile tego wziąć? - Pięć albo sześć.
Będziesz tak stać i się gapić?
Stul się.
Jezu! Przestraszyłeś mnie.
Potraktujesz mnie gazem?
A czy to cię powstrzyma? Wtedy tak.
Widzisz? Nie jestem taki straszny.
Robin.
Kto to był?
Ktoś z orkiestry.
Ile za to?
Kosztuje 120,99 $, ale dorzucę 20 naboi gratis.
Pokaże mi pan ten rewolwer? Kaliber 357.
Się robi.
Proszę, synu.
Dziękuję.
Nancy Wheeler.
Ty tutaj?
No cóż, mamy…
straszne czasy.
Przykro mi z powodu Chrissy.
Dać ci radę?
Taką strzelbą ustrzelisz co najwyżej małego ptaka.
To mocna broń, ale ma kiepski zasięg.
Będziesz musiała stanąć blisko celu,
a wtedy ktoś może złapać lufę, o tak.
I ją odsunąć.
Coś ty taka zdenerwowana?
Jak mówiłam,
mamy straszne czasy.
Twój brat…
jest tu może z tobą?
Mike?
Mike.
Nie.
Pytam, bo przecież…
należy do Klubu Ognia Piekielnego.
- Nie wiem, o czym mówisz. - A jego kumple?
Są tu z tobą?
Możesz puścić?
Puszczaj.
Czemu to tyle trwa?
- Co jest? - Spadamy.
- Twoi kumple tu są. - Kurde!
- Jedź! - Już ruszam, siadać!
To będzie gdzieś po prawej.
Tu nic nie ma.
Już jesteśmy?
- Już? Jedziemy dziewięć godzin. - To musi być gdzieś tutaj.
A czego szukamy, ziomale?
- Jakiegoś ośrodka. - Ogrodzenia. Budynku.
Jakichkolwiek oznak życia.
A od kiedy Nina to budynek, a nie mała kobieta?
Bo brzmi jak mała kobieta.
Żadna mała kobieta!
Na pustyni byśmy jej nie zauważyli.
- Jakim cudem wciąż jest na haju? - Dobrze to zapisałeś?
Na pewno.
- Na stówę? - Tak!
Może to nie te współrzędne.
- Wątpisz w Suzie? - To geniuszka.
- Geniusze też się mylą. - Nie ona.
Mała kobieta może się zmieścić za małym drzewem.
Dosyć.
- Auć. - Co robisz?
Staję, zanim bardziej się zgubimy.
- Podaj współrzędne. - Dobra.
Długość geograficzna 116 stopni, 5 minut i 17…
Zwolnij.
Nina!
Nina.
Nina?
Nina!
O ja cię kręcę!
Dobra, to teraz prosto w dół. W dół…
Tam, gdzie mówiłem.
- To nie ma sensu. - Elo, chłopaki!
Koledzy!
Jezu Chryste.
Obczajcie to tutaj!
Co tam jest?
To trzeba zobaczyć, żeby uwierzyć!
Szybko!
Raz, dwa! Pronto!
Dobra.
Małej Niny nie znalazłem,
ale miałem szukać jakichkolwiek oznak życia, tak?
Tak.
Patrzcie.
To nie są zwykłe ślady opon, bracholki.
Patrzcie, jakie są ogromniaste.
Gumowe tłuściochy. A wiecie, co to znaczy.
Wojsko.
Musimy ruszać.
Nie zrobiłbym tego, gdyby nie była gotowa.
I tak nie mamy innego wyboru.
- Jak myślisz? - Nie mamy.
Właśnie.
- To zajmie trochę czasu. - Uwijaj się.
Do bazy Nellis dostaniemy się w dwie godziny.
Ellen, jeszcze jedno.
Wyślesz kogoś do domu Max Mayfield?
Jest tam grupa dzieciaków, które trzeba mieć na oku.
Ellen? Halo?
Sam? Halo?
Co to za ponura mina?
Chcemy tylko pogadać.
Nie! Czekaj!
Nie!
Nie możesz odejść, Jedenastko.
Gdzie jest doktor Owens?
Doktor Owens zmienił zdanie.
Wiem, że chcesz z nim iść, i nie powstrzymam cię
przed otwarciem tych drzwi.
Ale jeśli moi ludzie usłyszą, że się zbliżasz, zabiją go.
Sama nie znajdziesz drogi do przyjaciół na tej pustyni.
Oto co zrobimy.
Dokończymy naszą pracę.
A kiedy uznam, że jesteś gotowa,
wrócimy do Hawkins razem.
Tata z córką.
Dlaczego to robisz?
Bo nie mam innego wyboru.
Pewnie, że masz.
Tylko jeden jest właściwy.
A ty dokonujesz właściwych wyborów?
Staram się.
Czy dokonałeś właściwego wyboru z mamą?
Czterysta pięćdziesiąt.
Twoja matka była chora.
Zagrażała sobie i innym.
Przyniosła broń do szpitala. Zabiła kogoś.
W szpitalu?
Nie.
To było więzienie.
Wszystko robiłem dla twojego dobra
i bezpieczeństwa.
A Henry?
Przetrzymywałeś go w laboratorium.
Z dziećmi.
To też dla naszego dobra? Czy to był słuszny wybór?
Nie miałem pojęcia, co zrobi Henry.
Troszczyłem się o ciebie. Kochałem cię. Was wszystkich.
Henry’ego też?
Tak.
Próbowałem mu pomóc i go zrozumieć.
On też był mi bliski.
Nawet po tym, co…
co zrobił?
Tak.
Bo wiedziałem, że go zawiodłem.
Dziś rano mówiłeś,
że wierzyłeś, że Henry kryje się w ciemności.
To dlatego mnie w nią wysyłałeś?
Miałam w niej szukać Henry’ego?
Nie.
Skupialiśmy się na Sowietach.
Przecież wiesz.
„Tata nie mówi prawdy”.
Henry tak powiedział.
Nagle mu wierzysz?
Henry’emu, który traktował cię jak marionetkę?
To ty uwolniłaś go z jego więzienia.
Ty.
A teraz jesteś na siebie wściekła i wyładowujesz się na mnie.
Wszystko narażasz.
Nie.
Nie, to ty.
To ty wszystko naraziłeś!
To ty kłamałeś!
Ty kazałeś mi go szukać!
Przejście.
Łupieżca umysłów.
Tyle śmierci.
Wszystko przez ciebie!
Bo nie mogłeś przestać.
Nie chciałeś o nim zapomnieć.
Przybyłam tu, żeby zrozumieć, kim jestem.
Żeby dowiedzieć się…
czy jestem potworem.
Tato!
Teraz już znam prawdę.
To nie ja.
Tylko ty.
To ty
jesteś potworem.
Otworzę te drzwi
i wyjdę stąd
razem z doktorem Owensem.
Jeśli staniesz mi na drodze, zabiję cię.
Wkrótce pojmiesz prawdę, Jedenastko.
Czy to legalne?
Wydaje mi się, że to przestępstwo.
No tak.
Ale to gwarantuje jedno.
Nie spudłuję.
- Jak leży w ręce? - Lekka, ale wytrzymała.
Zabójcza.
Ale niezawodna.
Wysłuchaj mnie.
Nic już nigdy nie umknie
przed Eddie’em Wygnańcem.
Jak je ciachniesz, zostaną same toperze.
Łapiesz?
Ucinasz „nie”.
Toperze.
Nic?
Myślałem, że to mi wyszło.
Co robisz?
O ty ciulu!
Zostaw gacie!
Nigdy się nie zmieniaj, Dustinie Hendersonie.
Obiecaj mi to.
Nie zamierzałem.
Spoko.
- To spoko. - Spoko.
Ej, Sinclairki.
Jak tam nasze dzidy?
Schowaj ten kciuk.
Co?
Wiążesz za luźno.
To nie mecz koszykówki.
Nikt nie zrobi przerwy, jak ci buty zlecą.
Żeby nie było, nigdy nie zleciały mi buty.
Dobra, żeby nie było, trudno, żeby zleciały, jak grzejesz ławę.
A jednak z jakiegoś powodu
przychodzisz na każdy mecz.
Poza tym najważniejszym. Rodzice mnie zmusili.
Bzdura. Rodzice nie mogą cię do niczego zmusić.
Możesz być rezerwowym przegrywem, ale jesteś też moim bratem.
Taka prawda.
- To nie ma sensu. - Co takiego?
To był Dan Shelter. Skończył szkołę dwa lata temu.
- No i? - Jest na studiach.
Czyli przyjechał tylko na ferie.
A Beztroskie lata oddała kiedy? Tydzień temu?
Chyba że ma jakiegoś napalonego brata.
Istnieje taka możliwość.
A może leci na Judge’a Reinholda?
- Steve! - Nie. No co?
Nie obchodzi mnie to.
I nie rozumiem, czemu tyle o tym myślisz.
To idealny moment na brutalne zderzenie z rzeczywistością.
Bo w perspektywie końca świata moje problemy sercowe to błahostka.
Racja.
Rozumiem, ale mimo to…
ja wciąż mam nadzieję.
- Nie wszystko ma szczęśliwe zakończenie. - Uwierz mi, wiem.
Nie mówię o nieudanych związkach.
Po prostu…
dręczy mnie to
przerażające uczucie…
że tym razem nam się nie uda.
Uważasz, że źle robimy?
Uważam, że wszyscy jesteśmy porąbani…
ale kto go powstrzyma, jak nie my?
Musimy spróbować.
Tak.
Za zabicie Vecny.
Czy tam Henry’ego.
Czy tam Jedynki.
To tylko dla bezpieczeństwa.
Nie zamierzam jej włączać.
Mam szczerą nadzieję,
że zakończyliśmy nasz konflikt.
Wiem.
Jesteś na mnie zła.
To było jedyne wyjście.
Najlepsze.
- Co się dzieje? - To Sullivan.
Znaleźli nas.
Wchodzimy!
Trzy, dwa, jeden!
- Na zaplecze! - Szybko!
- Biegiem! - Już!
- Uciekajcie! - Nie ma czasu!
Ewakuować się!
Dalej!
Gotowi? Ognia!
Jedenastko, musimy iść.
- Co się dzieje? - Przyszli cię zabić.
- Czysto. - Czysto.
Przeszukajcie teren w parach. Hicks, na górę.
Tak jest.
Podpułkowniku.
Będzie pan chciał to zobaczyć.
No proszę.
Co my tu mamy?
Mamusia i tatuś się pokłócili?
Dobrze.
Spróbujmy jeszcze raz.
Gdzie dziewczyna?
Dokąd to, doktorku?
- Wyceluj porządnie. - Spokojnie.
I trafiony.
Victor-Dwa-Sierra, tu Charlie-Lima-Golf. Słyszycie? Odbiór.
Victor-Dwa-Sierra, słyszę cię, odbiór.
Widzimy cel.
Proszę o pozwolenie na strzał.
Jack, nie musicie tego robić.
To koniec, Sam.
Czekaj! Wprowadzę ją w śpiączkę.
W śpiączkę farmakologiczną.
Mamy tutaj do tego leki.
Zobaczymy, czy znowu dojdzie do morderstwa.
Jeśli masz rację, nie dojdzie. Wtedy ją załatwisz.
Sam to mogę zrobić.
Ale jeśli się mylisz,
to będzie nam potrzebna.
Jack.
Nie rób tego.
Błagam cię.
Strzelaj.
Ty sukinsynu!
Nie! Sukinsynu!
Masz pozwolenie. Strzelaj.
Cywile na piątej.
Co jest?
- Tam jest! - Gdzie?
- Na ziemi! - Czemu oni tak leżą?
- Czy to krew? - Cholera!
Victor-Dwa-Sierra, w naszą stronę jadą cywile.
Zignoruj ich i zastrzel ją.
Przyjąłem. Zignoruj ich i strzelaj.
Mam cię.
Co robisz? Trzymaj ster!
Coś jest nie tak.
Chryste.
Jasny gwint!
Szlag!
Nie utrzymam!
Cholera!
- Szlag! - Cholera, nie utrzymam nas!
Ja pierniczę!
Jedenastko!
Jedenastko.
Mike!
To naprawdę ty?
To ja.
- Jestem tu. - Dobrze.
Wszyscy tu są.
Kurna.
O w mordę.
Jedenastko.
Jesteś cała?
- Tak. - To dobrze.
Słuchajcie.
Musimy ruszać.
Zabierzmy cię stąd.
Tato.
Jedenastko.
Chcę, żebyś wiedziała,
że jestem z ciebie dumny.
Bardzo dumny.
Jesteś…
moją rodziną.
Moim dzieckiem.
Zawsze chciałem ci jedynie pomóc.
Żeby cię chronić.
Wszystko, co zrobiłem,
robiłem dla ciebie.
Musisz to zrozumieć.
Proszę, powiedz, że rozumiesz.
Proszę.
Żegnaj, tato.
- Musimy dotrzeć do Hawkins. - Tak zrobimy.
Ale musimy cię ukryć. Będą nas ścigać.
Nie, musimy tam być dzisiaj.
Nie da rady, to ponad 3200 km.
Znajdźmy sposób.
Inaczej wszyscy zginą.
Kto zginie?
Nastka, o kim ty mówisz?
Napisy: Magdalena Adamus