Idealnie.
Widzę to.
Ty w Indianie.
- W Indianie? - Tak.
Bo taki stoik z ciebie. Trochę jak Clint Eastwood, a nie…
Dobre wieści, przyjaciele!
Katinka czuje się lepiej.
Wypróbujemy ją jeszcze raz?
Czemu nie?
Dupek.
Co za gość.
No dalej, maleńka.
Jurij!
Starczy już.
Wyłącz to!
Co ty wyprawiasz?
Zabieraj łapy, baranie!
Próbujesz ją zepsuć.
Wsypiesz nas, żeby odebrać nagrodę?
A co wy tam, kurze móżdżki, wiecie?
- Jesteście inżynierami? - Ten warkot źle wróży.
Przeciwnie, te odgłosy,
to całe…
to dobry znak.
- Dobry znak? - Tak.
Moje kobiety nie siedzą cicho, gdy im dogadzam.
Nie wiecie, jak to jest, kumam.
Ale przy takich jak ja, którzy wiedzą, czego i gdzie dotykać,
robią dużo hałasu.
To najmniejsze, jakie udało mi się znaleźć.
Innych koszulek nie ma.
No proszę.
Urocze.
Jurij ma dobry gust, co ja poradzę.
- Ups. - Wybacz.
- Pójdę tam. - Dobrze.
Co oni ci zrobili?
Boże.
Nie jest tak źle.
I tak potrzebowałem schudnąć.
Miałem czas na przemyślenia.
O tym, kim byłem…
i co zrobiłem.
- Nie powinienem był ci nic wysyłać. - Nie wiedziałeś, co się stanie.
- Wiedziałem, że to niebezpieczne. - Ja też.
Sama podjęłam decyzję.
Nawet wiedząc to, co już wiem, postąpiłabym tak samo.
Naprawdę.
Poza tym musimy iść na tę randkę.
Pamiętasz?
Czy pamiętam?
Ciągle o niej śnię.
Naprawdę?
Tak.
Wszystko już zaplanowałem.
Opowiadaj.
Zamówię dwie porcje paluchów chlebowych.
Są najlepsze na świecie.
W Enzo posypują je jakąś przyprawą, która jest przepyszna.
I moczysz je w oliwie. Coś niesamowitego.
Waham się jeszcze między cielęciną a lasagne,
ale muszę zamówić lasagne, co nie?
Więc śniłeś o paluchach chlebowych i lasagne?
Ostatnio jadłem tylko rzadką zupę, chleb z pleśnią i robaki,
więc nic dziwnego, że mi się śniły.
Możesz mnie pozwać.
Powinienem śnić o czymś innym?
Ty mi powiedz.
Cóż…
może o winie.
Wino pasuje.
Myślałem o dobrym czianti.
- Chianti. - Chianti, właśnie.
- Zostaje deser. - Musimy zjeść deser.
Koniecznie.
A potem?
Nie wiem.
Użyj wyobraźni.
Komu potrzebna wyobraźnia?
Oż cholera!
Pamiętaj, że podsłuchują!
No dobrze. Powtórzmy wszystko ostatni raz.
- Faza pierwsza. - Spotkanie z Ericą.
Ona da sygnał Max i Lucasowi.
- Faza druga. - Max wzywa Vecnę.
Zaatakuje ją i wpadnie w trans.
- Faza trzecia? - My odciągamy nietoperze.
Cztery.
Wchodzimy do niestrzeżonej kryjówki Vecny…
i przysmażamy go.
Przed każdym kolejnym etapem wszyscy muszą się zameldować.
Bez względu na wszystko trzymamy się planu.
Zrozumiano?
Tak.
- Uważaj. - Dzięki, stary.
Raz kozie śmierć.
Czego się spodziewał, oklasków?
Gotowe.
Chodźcie.
Pomogę ci.
Chłopaki, słuchajcie.
Jeśli cokolwiek się schrzani, przerywacie misję.
Ściągnijcie na siebie nietoperze,
zajmijcie je na chwilę, a my załatwimy Vecnę.
Żadnego zgrywania bohaterów.
- Jesteście tylko… - Zmyłką.
Luz, bohaterstwo zostawimy tobie.
Jasna sprawa.
Spójrz tylko na nas.
Jacy z nas bohaterowie?
Ej, Steve.
Dajcie mu popalić.
SERIAL NETFLIX
ROZDZIAŁ DZIEWIĄTY NA GAPĘ
Mówię, że sprawdzałem już wszystkie.
Tak, TWA, Pan Am, Eastern.
Lot nie musi być w jedną stronę. Jedno miejsce wystarczy.
Na pewno da się coś zrobić.
Ktoś z naszej rodziny jest ciężko chory
i nie wiemy, czy przeżyje noc.
Może nam pani jakoś…
Nie.
Już mówiłem, sprawdzałem wszystkie linie.
Czy dałoby się jakoś
porozmawiać z menadżerem?
Jest pani sama?
W tym problem. Nie mogę oddzwonić…
Oddychaj. Słonecznik.
Tęcza. Trzy w prawo. Cztery w lewo.
Oddychaj.
Tęcza.
Odejdź!
- Cholera! - Co powiedzieli?
Dopiero jutro.
- To za późno. - Cholera.
- Wiem. - Koledzy.
Może polecimy w ładowni?
W ładowni?
- Udusilibyśmy się. - Psy tam ciągle latają.
I się nie duszą.
- Chryste. - Kurde.
Znam sposób.
Wiem, jak ochronić Max.
Stąd.
To Max.
Gdy Jedynka zaatakuje, będzie w jej umyśle.
Ja też mogę w niego wejść.
Weszłam do umysłu mamy i Billy’ego.
Z Max też sobie poradzę.
Ona zaniesie mnie do Vecny. Zabiorę się na gapę.
Tak ją ochronię.
Przed Jedynką. Będę z nim walczyć stąd.
- Walka na umysły. W dechę. - Myślisz, że to zadziała?
Przydałaby się wanna.
Przed włażeniem w umysły trzeba się wypucować.
Nie. To ma być zbiornik deprywacyjny.
Tak się wyciszy i skupi na mocach.
Czekaj. Przed chwilą mijaliśmy motel.
Nie będą tam mieli dość soli.
A ile nam jej potrzeba, koledzy?
Zależy od rozmiaru wanny, ale dużo.
Jakieś 300 kilo styknie?
Wiesz, skąd wziąć 300 kilo soli?
Zobaczmy…
Tak.
Dobra, uda się.
Co się uda?
Znam miejsce, w którym jest wszystko, moja dzielna supermenko.
Szykujmy się na walkę umysłów!
Chodźcie.
Vámanos! Ruszamy. Pronto!
ZNALAZŁAM VECNĘ
FAZA PIERWSZA?
- Chyba coś mamy. - Wyślij Ryana.
Nie chcę tracić czasu na gówniane tropy.
Do tego nie chcesz wysyłać Ryana.
- Kojarzysz ten dom od morderstwa? - Tak.
Co z nim?
Kim była ta tajemnicza kobieta?
Nie jestem pewien.
Nie była specjalnie rozmowna.
Pięć minut przekonywałem ją, że jestem prawdziwy.
W końcu oficjalnie nie żyję.
A kiedy zaczęła mi wierzyć, trochę się ośmieliła i mówi, że jest…
Koleżanką doktora.
Świetnie, ja też. Połącz mnie z nim.
Niestety doktor jest niedysponowany.
„Niedysponowany”?
To nie najgorsze.
Mówiła, że doktor jest z dziewczyną, która poszła walczyć ze złem w Hawkins…
Podobno zniknęli. Doktor, dziewczyna, wszyscy.
Ta dziewczyna to…
Nastka.
Na pewno.
To twoja córka, Amerykańcu?
Nie są sami.
Są z nimi dzieci Joyce.
Widzę, że siada nam morale.
To zrozumiałe.
Ale uważam, że musimy wziąć pod uwagę
realną możliwość,
że ta tajemnicza kobieta to w rzeczywistości KGB.
- Więc… - Nie.
Ona mówi prawdę.
W laboratorium widzieliśmy cząsteczki.
Były żywe.
A to znaczy, że w Hawkins otwarto przejście.
Przejście?
- Co to znaczy? - Że musimy natychmiast wracać.
Czemu to tyle trwa? Mówiłeś, że już kończy.
Ta, sabotować naszą ucieczkę.
Znowu chce nas wrobić.
To przyłóż mu, kurna, lufę do łba.
I wtedy co? Będzie kłamał dalej.
To nic nie zmieni.
Jeśli waszym dzieciom już teraz coś grozi,
nie zdążymy, nawet gdybyśmy zaraz wystartowali.
Na miejscu bylibyśmy dopiero jutro.
Nie musimy być na miejscu.
Nie dziś.
Czymkolwiek jest to zło,
wiemy, że tworzy jeden organizm.
A część tego organizmu jest w Rosji.
Nie musimy wracać, żeby walczyć.
Wystarczy zniszczyć cząsteczki.
Jeśli nam się poszczęści, osłabimy je na tyle, żeby pomóc dzieciom.
Chwila moment.
Mówicie o tych drobinkach w więzieniu?
Z którego ledwo co uciekliśmy?
Uciekliśmy, więc co za problem się włamać.
Jim!
Cała sowiecka armia nas szuka.
Pójdziemy tam, gdzie się nas nie spodziewają.
Słuchaj, istnieje cienka granica między odwagą a głupotą,
a to wyraźnie podpada pod głupotę.
To akcja jak z Parszywej dwunastki, a nas jest czwórka.
Trójka.
Włamanie się będzie prostsze niż wyjście.
Trzeba będzie nas wyciągnąć. To twoje zadanie.
Nieważne jak, przyciśnij Jurija i uruchomcie ten helikopter.
Robi się.
Jurij wspomniał coś o miotaczu ognia, prawda?
O tak.
To się nada.
Nada się idealnie.
Jaja sobie robisz.
Zaufajcie mi, ziomeczki.
Surfujemy, stary.
Bomba koszulka, ziom.
Dzięki, ziom.
Z chęcią nakarmiłbym innego surfera,
ale pięć minut temu zamknęliśmy kuchnię.
Więc na dzisiaj koniec z picką.
Spoko, ziomuś.
Nie przyszliśmy po pickę.
Widzisz tę dziwną dziewczynę?
Potrzebuje wanny z solą, żeby wzmocnić swoje moce
i uratować świat przed wielkim złolem.
Ale żeby przygotować jej tę kąpiel, potrzebujemy twojej kuchni.
Problem w tym,
że za dziesięć minut umówiłem się z Chazem w Taco Bell…
Ziomeczku.
Nie prosimy cię o pomoc za darmo.
Miałeś okazję spróbować…
Przysmaku z Purpurowej Palemki?
Twoje troski znikną
jak nasiona dmuchawca niesione wiatrem.
PRZEPRASZAMY! ZAMKNIĘTE
Pierwsza walka na umysły w zamrażarce na pizzę.
Rewela, co nie?
Nieźle.
Nawet bardzo.
Czas na zabawę.
Jezu…
Zupełnie jakby została stworzona do innego wymiaru.
Co ty na to, Henderson?
Jesteś gotowy na najbardziej metalowy koncert w historii?
Pytasz retorycznie?
Do dzieła.
Nie chcę nikogo straszyć,
ale już mijaliśmy to drzewo.
Niemożliwe.
Ale byłoby do kitu,
gdyby Vecna zniszczył świat, bo zgubiliśmy się w lesie.
Nie zgubiliśmy się.
Robin, uważaj na pnącza! Jeden umysł!
- Pamiętasz? - Dziękuję!
Nie przejmuj się.
Jest zestresowana. Boi się.
Tak, wiem.
Po prostu…
Ciamajda z niej?
Mówiła, że zaczęła chodzić później niż inne dzieci.
Nie powinienem się śmiać.
Kiedy byłem dzieckiem, czołgałem się do tyłu.
Czołgałeś się do tyłu?
Tak się odpychałem.
Zawsze na wstecznym.
To ma sens. Odpychasz się, żeby ruszyć.
Nie, to nie ma sensu.
W moim małym harringtonowym móżdżku miało.
Do czasu, aż zjechałem tyłkiem ze schodów
i grzmotnąłem się w głowę.
Tak.
Rety, to tak wiele wyjaśnia.
Tak.
Chyba masz rację.
Przejście na drugą stronę dodało mi pewności siebie.
Wiesz? Ale jestem też kretynem.
To zabójcze połączenie.
Dobra wiadomość jest taka,
że jak mi się porządnie przywali w łeb, to mogę się zmienić.
Uczyć na błędach.
Mogę czołgać się do przodu.
Tak głupio krążę wokół tematu, a chciałbym ci…
podziękować.
Mnie?
- Tak. - Za co?
Za to, że dwa lata temu przywaliłaś mi najmocniej.
Potrzebowałem tego.
Odmieniłaś moje życie.
Teraz czołgam się do przodu.
Powoli.
Czasami się tylko zastanawiam…
Może gdyby…
inna dziewczyna przywaliłaby mi, zanim się poznaliśmy, byłoby inaczej.
Gdybyśmy poznali się dopiero teraz, mam przeczucie…
Gdzieś tam czuję, że zostalibyśmy razem.
Steve…
Pamiętasz to moje marzenie?
O kamperze i objeżdżaniu kraju z dzieciakami?
Naprawdę o tym marzę. Co do joty.
Ale pominąłem jedną rzecz.
Tę najważniejszą.
Ty też tam jesteś.
Zawsze tam byłaś.
Słuchajcie!
Słuchajcie! Superwieści!
Wcale nie poszliśmy w złym kierunku.
Chodźcie.
- No już! - Idziemy.
Zwolnij, Robin.
Erica.
Gdzie strażnicy?
Będzie łatwiej, niż myśleliśmy.
No nie wiem, mam złe przeczucia.
Mam pytanie.
A jak nie chcę go słuchać?
Zawsze byłeś tchórzem?
Jurija Ismajłowa można dowolnie wyzywać.
Nawet od zdrajców.
Ale tchórzem to on nie jest.
Skoro tak, to czemu wszystko opóźniasz?
A co jestem winien tym Amerykańcom?
Nic!
Tu nie chodzi tylko o Amerykę, przemytniku.
Ostrzegali nas, że gdzieś na świecie czai się wielkie zło.
Zło, które nigdy nie spocznie
i nie uznaje granic.
Po tym, jak pochłonie wszystko na ich ziemi,
przyjdzie po nas.
Po nasze rodziny.
Po naszą ojczyznę.
Widziałeś to na własne oczy.
Wiesz, że to prawda.
A mimo to wciąż próbujesz swoich sztuczek!
Mówiono mi, że przemytnik masła orzechowego
był niegdyś wielkim człowiekiem.
Zanim zgubiła go gorzała i karty.
Że ze swoimi ludźmi pokonał Chińczyków na wyspie Damanskij.
To prawda?
Prawda.
Gdzie się podział ten bohater?
Bo ja go tu nie widzę.
CZEŚĆ
CIESZĘ SIĘ, ŻE TU JESTEŚ
JA TEŻ
FILM W PIĄTEK?
No dalej.
Gołąbki się meldują.
Max przechodzi do fazy drugiej, ściągnie uwagę Vecny.
- Na razie idzie dobrze. - Najtrudniejsze przed nami.
Łykaj przynętę, sukinsynu.
Łykaj przynętę.
Dupku!
Jestem tutaj.
Wyłączyłam muzykę.
Koniec gierek.
Słyszysz?
Na co czekasz?
Weźmiesz mnie sobie czy nie?
Prawie gotowe.
Mam nadzieję, że to zablokuje całe światło.
Egipskie ciemności. Czyli działa.
Pozostaje jedno pytanie.
Fajnie wyglądam? Bo czuję, że bajerancko.
Śmiejesz się? Śmiejesz się, bo wyglądam świetnie.
Nie widzę tego, ale się uśmiechasz, więc to dobrze.
- Mike. - Co?
Tęskniłam za tobą.
Ja za tobą też.
Wiesz,
przez ostatnie dni dużo myślałem o naszej ostatniej rozmowie.
Tej, zanim zjawiła się policja i wszystko się schrzaniło.
Chyba…
po prostu…
nie wiem.
Chciałem tylko powiedzieć…
Podano pizzę, Romeo.
Fajerwerki na języku nie rozregulują ci mocy, co nie?
- To ananas. - Najpierw spróbuj, potem żałuj.
Dobre.
- Dobre? Jakim cudem? - Serio, pycha.
- No weź, co za herezja. Owoce na pizzy? - Próbowałeś?
- Nie. - Najpierw spróbuj.
- Potem żałuj! - Dość! Co ja, pies jestem?
- Nie trzeba mnie karmić! - Otwórz!
- Najpierw spróbuj, potem żałuj! - Nie!
- Najpierw spróbuj! - Puszczajcie!
No dobra.
Macie rację, dobre.
Pamiętasz, jak wepchnąłeś sobie klocek Lego do nosa?
- Co? - Tak.
Tego ludzika budowlańca.
Nazwałeś go Larry.
Nie pamiętasz?
Miał odblaskową kurtkę i czapeczkę.
Tak.
Ledwo.
Ja pamiętam, jakby to było wczoraj.
Byłem przerażony.
Bo to Larry. Wszedł bardzo głęboko.
Nie wiem, jak go tam wcisnąłeś.
Zrobiłem ci operację. Użyłem pęsety.
- Bzdura. - Nie.
Nie, przysięgam, tak było.
Po prostu…
Kiedyś częściej prosiłeś mnie o pomoc.
Albo przychodziłeś pogadać.
Mam wrażenie, że już tego nie robisz.
Kiedyś było inaczej.
To pewnie moja wina.
Przez ostatni rok…
trochę się oddaliłem.
Albo byłeś zjarany.
Albo byłem zjarany.
Wiem.
Ale to nie przez ciebie.
Miałem swoje problemy. Próbowałem przed nimi uciec.
Prawda jest taka, że brakuje mi naszych rozmów.
Tęsknię za nimi.
Myślę, że zwłaszcza teraz
musimy rozmawiać częściej.
Bo wszystko jest takie skomplikowane.
O wiele bardziej niż klocki w nosie.
Nie chciałbym…
żebyś zapomniał, że jestem obok.
Zawsze będę.
Choćby nie wiem co.
Bo jesteś moim bratem
i cię kocham.
I nic na całym świecie,
absolutnie nic,
tego nie zmieni.
Rozumiesz?
Tak.
I ja też… zawsze jestem obok.
Wiem.
Wiem. Chodź tutaj.
Już dobrze.
Wszystko będzie dobrze.
- W porządku? - Tak.
Chyba gotowe.
No dobra.
Już czas.
Odlot.
Znalazłam ich.
Niosą lampkę.
Niebieską lampkę.
Na co czekasz, dupku?
Jestem tutaj.
Jestem tutaj!
Nastka, co się dzieje?
To nie działa.
Co nie działa?
Plan Max.
Wiem, że mnie słyszysz.
Wiem, że widzisz moje myśli.
Nawet te najgorsze.
Pewnie głównie te najgorsze.
Myślałam o tym, co mówiłeś.
Że chciałam śmierci Billy’ego.
Sądziłam, że chciałeś mnie zirytować.
Wkurzyć.
Ale nie o to ci chodziło.
Mówiłeś prawdę.
Billy zamieniał moje życie w piekło.
Przy każdej okazji.
Więc czasami…
kiedy leżałam nocami w łóżku…
modliłam się…
Modliłam się, żeby coś mu się stało.
Coś okropnego.
Wiedziałam, że jeździ zbyt szybko, więc wyobrażałam sobie,
jak się rozbija.
I ginie w tym durnym aucie.
Chciałam…
usunąć go z mojego życia.
Na zawsze.
Chciałam, żeby zniknął.
W dniu jego śmierci…
chyba właśnie dlatego mnie zmroziło.
Mogłam tylko patrzeć.
Nie dlatego, że byłam przerażona
albo słaba.
Tylko…
nie wiedziałam, czy zasłużył na ratunek.
Próbowałam sobie wybaczyć.
Próbowałam, ale…
nie potrafię.
Nie potrafię.
Więc teraz…
kiedy leżę nocami w łóżku…
modlę się, żeby to mnie coś się stało.
Żeby to mnie spotkało coś strasznego.
Dlatego tu jestem.
Bo…
chcę, żebyś mnie zabrał.
Spraw…
żebym to ja zniknęła.
To wszystko prawda?
Życzyłaś Billy’emu śmierci.
Czemu się odzywasz?
O mnie też tak myślałaś?
Co?
Nie, Lucas, nigdy.
Normalni ludzie nie fantazjują o zabijaniu innych.
Zdajesz sobie z tego sprawę?
Lucas, proszę.
Myślałem, że ci się poprawiło.
Ale widzę, że to nieprawda.
Jesteś chora.
Nie mówisz poważnie.
Może to dobrze, że cię zabierze.
Tak będzie najlepiej.
Właściwie to…
cieszę się, że to będziesz ty.
Zostaniesz wybrana.
Będziesz czwartą, ostatnią ofiarą.
To właśnie ty
zniszczysz świat.
Max? Słyszysz mnie?
Max!
Dopadł ją.
Max.
- Dokąd to? Nie bój się. - Nie zbliżaj się do mnie.
Mówiłaś, że jesteś gotowa!
Żeby zniknąć!
Nie zbliżaj się!
Max? Już dobrze.
Idę do ciebie. Wytrzymaj jeszcze trochę.
Nie wiem, czy słyszysz, ale przepraszam.
Bardzo przepraszam, Billy.
- Max, skarbie. - Mamo?
- Wszystko będzie dobrze. - Gotowy?
Odwróć się
Na co patrzysz znów?
Cześć.
- Cukierek albo psikus! - Ale macie miny.
Maxine.
Co się dzieje?
Chyba…
jestem we wspomnieniu.
We wspomnieniu Max.
Widzisz ją?
Nie.
Ale ona tu jest.
Musi tu być.
Weszła. Rozpocząć fazę trzecią.
Weszła. Faza trzecia.
Przyjąłem. Rozpoczynam fazę trzecią.
Oby to usłyszały.
Chrissy, to dla ciebie.
To działa.
Ruszamy.
Dokąd się wybierasz, Maxine?
- Widzisz ją? - Tak.
Widzę ją.
Szlag!
Max!
Wypuść mnie stąd!
Max! Otwórz te drzwi!
Otwieraj!
Puszczaj!
Eddie!
Mamy 30 sekund, żeby się zamknąć!
Dwadzieścia sekund!
Max! Wypuść mnie!
Max!
Dziesięć sekund!
Max!
Pięć!
Sekunda!
ZIMOWY BAL
O kurczę.
- Biegiem! - Szybko!
- Eddie, chodź! - Szybciej!
- Kurde. - Ruchy!
Teraz, Eddie, zamykaj!
Do środka!
Stary!
Metalowa solówa wszech czasów!
Dobry Boże.
Co tu się stało?
Wdarł się potwór.
Próbowali go powstrzymać.
Pociski zniszczyły zbiorniki.
Reszta potworów ożyła.
Cząsteczki.
Zapytaj go o cząsteczki.
Mówi, że nazywają to „cieniem”.
Cień
w nie wszedł.
Gdzie wszedł?
To chyba odpowiedź na twoje pytanie.
Cień jest w nich.
Jasna cholera.
Niedobrze.
Szlag.
Spokojnie.
Dasz radę.
Nie powinnaś się bawić lalkami?
Nie powinieneś się odwalić?
Max.
Max!
Znalazłam ją.
Ale jest młodsza.
Nie widzi mnie.
Ani nie słyszy.
Widzisz coś dziwnego
w tym wspomnieniu?
Jakieś ślady Vecny albo łupieżcy umysłów?
Nie, wszystko wydaje się
normalne.
Jest jedna rzecz,
która nie pasuje.
Myślę, że to kolejne wspomnienie.
Wspomnienie we wspomnieniu?
Cholera.
Czemu to tyle trwa?
Puszczaj mnie, palancie!
Stul pysk albo połamię ci ręce. Słyszysz, gówniaro?
O cholera.
Jason?
Nie możesz tu być.
- Coś ty zrobił? - Jason.
Musisz sobie pójść.
To samo zrobiłeś Chrissy?
Posłuchaj, Jason.
- Odejdź stąd. - Słyszysz mnie?
Nie dotykaj jej.
To nie są żarty.
- Proszę… - Słyszysz?
Cofnij się!
Ani kroku dalej.
Czekaj. Nie musimy tego robić.
- Nie musimy. - Obyś miał rację.
- Czekaj. - Jest tu ktoś oprócz nas?
Nie.
Odwróć się.
- Co? - Odwróć się!
Dobrze. Tylko spokojnie.
- I odłóż latarkę. - Dobra.
Opróżnij kieszenie.
- Opróżnij kieszenie! - Dobra.
Już.
Zrobimy tak.
Wycofam się do schodów.
I chcę zobaczyć, jak ją wybudzasz z tego transu.
Nie mogę.
Jason.
Jeśli obudzę ją za szybko,
wszyscy zginiemy.
Nie.
Jeśli jej zaraz nie obudzisz, to ty zginiesz.
Tylko ty.
- Wcześniej odcięłaś ogrodzenie? - Tak.
Dobrze. Możesz je znowu włączyć.
Wtajemniczysz nas w swój plan czy mamy ci czytać w myślach?
Ten wybieg miał być klatką dla potworów.
Zwabimy je tutaj, zamkniemy,
ostrzelamy z góry
i miejmy nadzieję, że to da dzieciakom przewagę.
W porządku.
Ja się zgadzam.
Tylko ta cała część…
z wabieniem mi nie leży.
Dzielą jeden umysł.
Ściągniemy jednego,
to zlecą się wszystkie.
Ty rozpalisz grilla.
Dobra.
A ty je przymkniesz. Włączysz ogrodzenie.
Jak już tu przybiegną, zamkniesz za nimi bramę.
A co z tobą?
Ja będę przynętą.
Widzisz tego w pralni?
To niedaleko stąd.
Jest sam.
To nasz cel.
- Nie! - Szybko!
I tak kiedyś umrę.
Ale nie dzisiaj.
W końcu jesteśmy umówieni na randkę.
Nie wiem, Hop.
Tym razem
będzie inaczej.
Oby.
Bo drugiego pogrzebu nie wyprawię.
Ej, gnojki!
Tak łatwo się poddajecie?
To naprawdę konieczne?
Są na dachu.
Kurna.
Tamtędy nie przejdą, nie?
Zdychaj!
Zdychajcie, cholery!
Zdychaj!
Ostrożnie.
Steve!
Nancy!
Steve!
Eddie!
Potrzebuję cię!
Z drogi!
O w mordę.
- Nieźle. - Dzięki.
A inne wywietrzniki?
O cholera.
Kurde!
Kurde.
Szlag!
Zaraz je przebiją!
Wiejemy!
Pospiesz się!
Eddie, chodź!
Eddie, szybko!
Jesteś tak blisko! Wspinaj się!
Eddie.
Eddie!
Co robisz? Eddie, nie!
Eddie!
Eddie, przestań!
Przestań!
Co ty robisz?
- Kupię nam więcej czasu. - Nie!
Eddie, proszę!
Nie ukryjesz się przede mną, Max.
Myślisz, że nie wiem, co robisz?
Czy Mike dobrze całuje?
Wydaje ci się, że nie widzę
wszystkiego?
- Proszę. - Myślałaś, że mnie oszukasz?
Myślałaś, że twoi przyjaciele
mogą mnie powstrzymać?
Widzę ich.
Widzę twoich przyjaciół
tak wyraźnie,
- jak… - Przestań!
…widzę ciebie.
Czuję ich.
Czuję…
jak umierają.
Już czas, Max.
Już czas.
Nazywamy go Vecna.
Żyje w innym wymiarze.
Dlatego go nie widzisz.
A Eddie Munson i jego pomocnicy…
to wy wezwaliście tego Vecnę?
Nie słuchasz mnie. Posłuchaj!
Nie ma żadnej sekty.
Nigdy nie było.
- Mam ci uwierzyć? - To prawda.
- A co Chrissy robiła u Eddie’ego? - Kupowała dragi.
Łżesz!
No dobra.
Spokojnie.
Chrissy
miała wizje.
Widziała okropne rzeczy.
To Vecna je na nią zsyłał.
- Była przerażona. - Nie.
Potrzebowała pomocy.
Stąd wiem, że kłamiesz.
Gdyby się bała
i potrzebowała pomocy, przyszłaby do mnie!
Nie do Eddie’ego! Nie do tego świra! Nigdy!
Mylisz się co do Eddie’ego.
Nie.
Myliłem się co do ciebie.
Niepotrzebnie wziąłem cię do drużyny.
Niepotrzebnie się o to starałem.
Myślałem, że chcę być taki jak ty.
Popularny.
Normalny.
Ale okazuje się,
że jesteś wściekłym psychopatą.
Masz pięć sekund, żeby ją wybudzić.
Cztery.
Trzy.
Krytyk!
Nie!
Jesteś odważna, Maxine.
O wiele bardziej niż twój brat.
Ale ostatecznie…
jesteś też słaba
i krucha.
Tak jak on.
Tak jak cała reszta.
I w końcu
się złamiesz.
Ty.
Cześć.
Gońcie mnie, skurczybyki!
Chrzanić to.
Nie wiedziałem, co robić, więc…
uciekłem.
Uciekłem i zostawiłem ją tam.
Spójrz tylko na nas.
Jacy z nas bohaterowie?
Cholera!
Max, jesteś cała?
Jesteś cała?
Tak.
Jesteś…
Jesteś prawdziwa?
Czy cię wymyśliłam?
Jestem prawdziwa.
Jak to?
Przeniosłam się na gapę z zamrażarki na pizzę.
Co?
Zostań z tyłu.
Dotknij ją jeszcze raz,
a znowu cię zabiję.
To mi zrobiłaś?
Zabiłaś mnie?
Tak się cieszę, że tu jesteś, Jedenastko.
To będzie
naprawdę
piękne.
Takie piękne.
A wszystko dzięki tobie.
Walczy z nim.
Eddie!
No dalej!
Zanim cię zabiję…
chcę, żebyś sobie popatrzyła.
Tata nie żyje.
Wiem, co ci zrobił.
Byłeś inny.
Jak ja.
Skrzywdził cię.
To przez niego
taki się stałeś.
To on jest potworem, Henry.
Nie ty.
Masz rację.
Ty i ja
jesteśmy inni.
Tata mnie skrzywdził.
Ale nie był potworem.
Był tylko człowiekiem.
Zwykłym,
przeciętnym człowiekiem.
Dlatego wielkości szukał w innych.
W tobie.
I we mnie.
Ale ostatecznie…
nie mógł nas kontrolować.
Nie mógł nas ukształtować.
Nie mógł nas zmienić.
Nie rozumiesz, Jedenastko?
To nie przez niego taki się stałem.
Tylko przez ciebie.
Z początku
sądziłem, że wysłałaś mnie na śmierć.
Do czyśćca.
Myliłem się.
Trafiłem w nowe miejsce.
Zostałem odkrywcą.
Odkrywałem świat nietknięty przez człowieka.
Tak wiele widziałem.
A pewnego dnia
odkryłem coś wybitnie niezwykłego.
Coś, co miało zmienić wszystko.
Odkryłem sposób, by wykorzystać mój potencjał.
By wyzbyć się mojej ludzkiej powłoki
i stać się drapieżnikiem,
tak jak było mi to pisane.
To byłeś ty.
Od samego początku.
Potrzebowałem tylko, by ktoś otworzył drzwi.
Ty to dla mnie zrobiłaś.
Całkiem nieświadomie.
Prawda?
A kiedy już się zorientowałaś,
wolałaś się opierać.
Szukałem sposobu, by otworzyć własne drzwi.
Szukałem…
twojej mocy.
Przez cały ten czas budowaliśmy to
dla ciebie.
Nie rozumiesz?
Kolejny raz
mnie uwolniłaś.
Nie.
Nie musisz tego robić.
Wciąż możesz to przerwać.
To koniec, Jedenastko.
Twoi przyjaciele
przegrali.
Eddie!
Nie zostało już nic,
co mogłabyś zrobić,
żeby to powstrzymać.
Hawkins spłonie i upadnie,
tak jak reszta tego niedorzecznego, spaczonego świata.
A ja tam będę.
Lucas!
Przyjdę pozbierać resztki, kiedy już będzie po wszystkim.
Lucas!
I stworzę z nich coś pięknego.
Dawniej liczyłem, że będziesz wtedy przy mnie.
Ale teraz chcę, żebyś tylko patrzyła.
Nie bój się.
Spróbuj się nie ruszać.
Nie.
Wkrótce będzie po wszystkim.
Max!
Nastka! Słyszysz mnie?
Nastka, obudź się!
- Obudź się! - Nie może oddychać.
Nastka, uciekaj stamtąd!
Boże, zbudź się!
Pomóżcie mi!
Połóżcie ją na stole.
Słyszysz mnie?
Nastka!
Słyszysz mnie?
Nastka!
Mike.
Nie przestawaj. To ty jesteś sercem.
Pamiętaj o tym.
Jesteś sercem!
Nastka?
Nie wiem, czy to słyszysz, ale jeśli tak,
to chcę, żebyś wiedziała, że tu jestem.
Jestem tutaj.
I…
kocham cię!
Słyszysz mnie?
Kocham cię.
Wiem, że rzadko to mówię. Nie dlatego, że się ciebie boję.
Bo nigdy się ciebie nie bałem.
Nigdy.
Ale boję się, że kiedyś zrozumiesz, że mnie nie potrzebujesz.
Bałem się, że jeśli powiem ci, co czuję, to ten dzień
zaboli bardziej.
Ale prawda jest taka, że nie wiem, jak bez ciebie żyć.
Moje życie zaczęło się, gdy znaleźliśmy cię w lesie.
Miałaś na sobie żółtą koszulkę Burgerów u Benny’ego.
Tak wielką, że ledwo było cię widać.
I w tamtej chwili od razu wiedziałem, że cię kocham.
Ani na chwilę nie przestałem cię kochać.
Kocham cię, gdy masz dobre i złe dni.
Kocham cię z mocami i bez mocy.
Kocham cię dokładnie taką, jaką jesteś.
Jesteś moją superbohaterką!
I…
nie mogę cię stracić.
Słyszysz? Nie mogę cię stracić.
Możesz wszystko.
Możesz latać, przenosić góry. Wierzę w to.
Naprawdę.
Ale teraz
musisz walczyć.
Dobrze?
Nastka.
Słyszysz mnie?
Musisz walczyć!
Musisz walczyć.
Walcz!
Tak jest.
Walcz.
Walcz!
Eddie!
Max!
Walcz!
Joyce!
Hop!
Cholera jasna.
Ej, gnojki!
Tak!
Nie wierzę w żadną siłę wyższą.
Ani boską interwencję.
Ale to był cud.
No to go nie zmarnujmy.
Faza czwarta.
Usmażmy go.
Tobie i twoim przyjaciołom
wydaje się, że wygraliście.
Prawda?
Ale to dopiero początek.
Początek końca.
Już przegraliście.
Nie.
To ty przegrałeś.
Max!
Oż sukinsyn!
Tak!
Katinka!
Tak!
Eddie!
Boże!
Boże, Eddie.
Jest źle, co?
Nic ci nie będzie.
- Zabierzemy cię do szpitala. - Dobra.
- Idziemy. - Chyba…
Chodź.
Potrzebuję chwili, okej?
Okej.
Tym razem nie uciekłem, jasne?
Nie.
Nie uciekłeś.
Zajmiesz się dla mnie tymi szkolnymi owieczkami?
Nie, sam to zrobisz!
Nie.
Powiedz, że się nimi zaopiekujesz.
Powiedz to.
Zao…
Zaopiekuję się nimi.
Dobrze.
Bo ja chyba już skończę szkołę.
Myślę, że to mój rok, Henderson.
To w końcu mój rok.
Kocham cię, stary.
Ja ciebie też.
Eddie…
Eddie?
Eddie!
Proszę.
Eddie!
Lucas!
Potrzebujemy lekarza!
Wezwij karetkę!
Szybko. Wezwij karetkę!
- Lucas… - Jestem przy tobie.
Nic nie czuję ani nie widzę.
Wiem. Spokojnie.
Sprowadzimy pomoc. Wytrzymaj.
Lucas, tak się boję.
Wiem.
Nie chcę umierać! Nie jestem gotowa.
- Nie umrzesz. Wytrzymaj. - Nie chcę! Nie jestem gotowa.
Nie umrzesz, musisz wytrzymać.
Max.
Nie. Zostań ze mną.
- Max, zostań ze mną. Nie. - Nie!
Max, zostań ze mną.
Spójrz na mnie, Max.
Zostań ze mną, Max.
Wytrzymaj.
Erica, pomocy!
Max?
Max? Zostań ze mną.
Zostań ze mną.
Nie!
Max! Proszę, zostań ze mną.
Pomocy!
Max!
Cztery uderzenia.
Max.
Holly!
No dalej.
Wstawaj, wiem, że tam jesteś.
Wiem, że tam jesteś. Obudź się.
Obudź się.
Nie.
Nie dam ci odejść.
Nie.
Cześć.
Cześć?
Max chciała przyjść na nocowanie.
Który?
To Wonder Woman.
Czyli księżniczka Diana.
Nie Hopper.
Nie Mike.
Ty.
Kurczę, ale odjazd.
To naprawdę zadziała?
A nie mówiłam?
Świat nie kończy się na chłopcach.
Wbrew zasadom?
Ustalamy własne.
DWA DNI PÓŹNIEJ
OPUSZCZASZ HAWKINS ZAPRASZAMY PONOWNIE
Niecałe 48 godzin temu trzęsienie ziemi o magnitudzie 7,4
wstrząsnęło spokojnym Hawkins 130 kilometrów od Indianapolis.
Sejsmolodzy nazwali tę katastrofę
„klęską żywiołową na niespotykaną skalę”.
Na razie wiadomo o 22 ofiarach.
Ponieważ w szpitalach przebywają setki rannych,
a wiele osób zaginęło,
władze spodziewają się, że ta liczba wzrośnie.
Skręcamy w tamtą stronę!
To kolejna tragedia, jaka spadła ostatnio na to miasteczko.
Niedawno grupa licealistów została zabita
w serii rytualnych mordów,
które powiązano z lokalną sektą satanistów zwaną Ogniem Piekielnym.
Eddie Munson, przywódca sekty i główny podejrzany w śledztwie,
zaginął w czasie trzęsienia ziemi. Podejrzewa się, że nie żyje.
Ale to nie uspokaja mieszkańców Hawkins,
którzy są przerażeni, źli i poszukują odpowiedzi.
Czemu właśnie to miasteczko? Czym sobie na to zasłużyli?
Coraz więcej osób twierdzi, że obie tragedie są powiązane,
a morderstwa otworzyły przejścia między światami.
Ich zdaniem przejścia prowadzą do samego piekła.
Słyszysz to?
Teraz nazywają to przejściem do piekła.
Świetnie, więcej histerii. Tego nam teraz trzeba.
To wiadomości.
Już niczym się nie różnią od tabloidów.
Nance!
Znalazłam twoje rzeczy na strychu.
Pan Króliś.
Możesz go sobie zostawić.
Nie, w nowym domu będą go bardziej kochać.
- Ktoś zamawiał pizzę? - Pizzę?
Mamo!
Cześć!
Już nigdy nie pojedziesz na wakacje!
I możesz zapomnieć o studiach.
Nie ruszysz się stąd.
Jesteś cała?
Tak.
Nic mi nie jest.
- Ale, Jonathan… - To nie było trzęsienie ziemi.
Wiem.
Wiem więcej, niż myślisz.
Skąd?
- Próbowaliśmy dzwonić… - Wiem.
Wiem, przepraszam.
- Nie mogliśmy ryzykować kontaktu. - „Ryzykować kontaktu”?
Wszystko ci opowiem.
- Dobrze. - Obiecuję.
Na razie cieszę się, że jesteś bezpieczna.
Gdzie Lucas?
Jest w szpitalu.
Jest ranny?
Nie, on…
Boże.
Wy nic nie wiecie.
„Otworzył oczy i słowa zamarły mu w gardle.
Zapomniał, że chciał zwrócić tę żałosną parodię wina.
Zapomniał o matce,
wujku Morganie, swoim ojcu
i o wszystkim innym.
Speedy zniknął.
Zniknęły pełne wdzięku łuki kolejki na tle nieba.
Czuł, jak włosy na karku stają mu dęba,
a kąciki ust wykrzywiają się w idiotycznym uśmiechu.
»Speedy! Jestem tutaj, Boże!
Jestem w Terytoriach!«”
O Boże.
- Tyle do was wydzwanialiśmy. - Wiem.
Od razu przybiegliśmy.
Przepraszam.
Czy wiedzą…
kiedy się obudzi?
Nie.
Mówią, że może nigdy.
Jej serce stanęło na ponad minutę.
Umarła.
To znaczy klinicznie, ale…
potem wróciła.
Lekarze nie wiedzą jak.
Mówią, że to cud.
Jestem tutaj, Max.
DARY DLA POSZKODOWANYCH
- Cześć. - Cześć.
Przynieśliśmy koce, prześcieradła,
trochę ubrań i zabawki dla dzieci.
Rety, wszystko posortowane. To nam bardzo pomoże.
Chcecie za to pokwitowanie?
To nie będzie potrzebne. Ale dzięki.
Moglibyśmy jeszcze jakoś pomóc?
Sortujemy według wieku.
Dla niemowląt, dziewczynek, chłopców, mężczyzn, kobiet.
Jeśli coś jest w złym stanie, to nam się nie przyda.
BUFET
Znalazłam słoik masła orzechowego z kawałkami orze…
Robin.
- Cześć. - Co ty tutaj robisz?
Robię kanapki z masłem orzechowym i dżemem.
Jasne. No tak.
Oczywiście. Tak się składa, że ja też.
Fajnie.
Przepraszam, to dziwnie zabrzmiało. Nie dziwiłam się, że akurat ty tu jesteś.
To było bardziej w znaczeniu: „Jak miło cię widzieć”.
- Nie obraziłam się. - To dobrze.
Wybacz, ostatnio mózg mi się lasuje.
- Przez to… - Wszystko?
Tak.
I Dana.
To mój chłopak. W sumie to już były.
Odwiedził mnie, zobaczył ten cyrk i chyba nie tak wyobrażał sobie ferie.
„Spadam na uniwerek, powodzenia”.
Może nawet dobrze wyszło, bo mnie tylko drażnił.
Gość mówił, że Beztroskie lata nie mają fabuły.
Już wtedy powinnam była z nim zerwać.
Przepraszam.
Wybacz.
Gadam o moim durnym chłopaku, a tutaj ludzie cierpią
i potrzebują jedzenia.
I właśnie zrobiłam jakąś ohydę z masłem orzechowym na maśle orzechowym.
Nie wiem, co się ze mną dzieje.
Czasami usta mi pracują szybciej od mózgu,
jakby mi pociąg uciekał,
a ja nie mogę go zatrzymać, nieważne jak się staram.
Wiesz, o czym mówię?
Doskonale wiem.
Masz prezent.
- Nie ma za co. - Dla mnie?
- Nie musiałaś. - A jednak.
- Nie zasłużyłam sobie. - A jednak.
- Bardzo dziękuję. - Na wczesne urodziny.
Bardzo dziękuję. O rety.
H2O?
Niezbędne dla każdej istoty.
ZGŁOŚ ZAGINIONE OSOBY
Pan Munson?
Jestem Dustin Henderson.
Możemy porozmawiać?
Nie sądzę, żebyśmy mieli o czym.
Mój siostrzeniec jest niewinny.
I zaginął.
Będę rozwieszał plakaty, aż go odnajdą.
Miłego dnia życzę.
Byłem z nim.
Gdy uderzyło trzęsienie ziemi.
Więc gdzie Eddie jest teraz?
Tak mi…
Tak mi przykro.
Szkoda, że inni nie poznali go bliżej.
Tak porządnie.
Uwielbialiby go,
panie Munson.
Uwielbialiby go.
Nawet pod koniec…
ani na chwilę nie przestał być Eddie’em.
Mimo tego wszystkiego…
nigdy się nawet nie wkurzył.
Mógł uciec.
Mógł się uratować.
Ale walczył.
Walczył i zginął, by ochronić to miasteczko.
Miasteczko, które…
go nienawidziło.
Jest nie tylko niewinny.
Panie Munson, on…
on jest bohaterem.
Jezu.
Jasny gwint.
To miejsce to jakaś katastrofa.
Tak.
To będzie problem.
Czaję, że musimy ukryć Supergirl,
ale Forteca Samotności to to nie jest.
Prędzej forteca oblecha.
Chłopaki, dajcie spokój.
W pokoju Mike’a bywało gorzej.
Toś mu pojechała.
Widzicie?
Jest nawet woda.
I voilà, środki czystości.
Tak będzie dobrze.
Przytrzymaj.
Co on wyprawia?
Chyba zbiera grzyby.
Lekki ekscentryk z niego.
No to witamy w klubie.
Witamy w klubie.
- Nancy? - Tak?
Wybacz, że mnie tu nie było.
W sumie…
nawet się z tego cieszę.
Cieszę się, że byłeś z Mikiem.
I Willem.
A ja się cieszę, że ty byłaś tutaj.
Inaczej kto by dowodził?
Steve?
Właściwie to całkiem wydoroślał, wiesz?
Tak, na pewno.
Tak?
Między nami gra?
Tak.
- Tak? - No pewnie.
Po prostu…
nie jest łatwo.
Czuję, że życie bez przerwy podkopuje nasze plany.
Na to wygląda.
Zdążymy jeszcze dopisać „ratowanie świata” do podania na studia?
Twój list akceptacyjny…
Nie żeby to miało teraz jakieś znaczenie,
ale przyszedł w ogóle?
Nie.
Jeszcze nie.
Rozmawialiście w ogóle?
Nie bardzo.
Tylko trochę.
O doktorze Brennerze.
Mówił, że nie była gotowa. Nastka zaczyna myśleć, że miał rację.
Bzdura. Gdyby nie ona, gdyby nie uciekła z laboratorium,
Max byłaby martwa.
Wiem.
Rzecz w tym, że…
dotąd nigdy nie przegrała.
Nie w taki sposób.
- Dostanie drugą szansę. - Oby nie.
Musimy wierzyć, że Jedynka gnije gdzieś martwy.
On żyje.
Odkąd tu jestem,
w Hawkins,
czuję go.
Jest ranny.
Cierpi.
Ale wciąż żyje.
Teraz kiedy już wiem, kto za tym od początku stał, to dziwne,
ale wciąż pamiętam, co myśli
i jak myśli.
On się nie podda.
Nigdy.
Dopóki nie zagarnie wszystkiego
i wszystkich.
Musimy go zabić.
I tak zrobimy.
Zabijemy go.
To rząd.
Max?
Max!
Cześć, młoda.
Cześć.
Zostawiałam szczelinę.
- Otwierałam drzwi na osiem centymetrów. - Wiem.
Nigdy nie przestałam wierzyć.
Wiem. Już dobrze.
Już dobrze. Wróciłem.
Jestem przy tobie.
Wyglądasz…
Mniej grubo?
I twoje włosy.
Moje włosy?
Spójrz na swoje.
Wiem.
Odgapiłem twoją stylówę.
Tak.
I jak ci się podoba?
Wypas.
Nie tylko ty nie przestałaś wierzyć.
Cieszę się,
że pojechałaś na tę…
konferencję.
To było niesamowite przeżycie.
Cześć.
Ale urosłeś.
Wiem.
A ty się skurczyłeś.
Mamusiu, pada śnieg!
Napisy: Magdalena Adamus